ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΟΡΓΗ: Συνεργάτες/-ριες της ΕφΣυν ζητούν ανάκληση των απολύσεων. Γιατί δεν απαντούν ο Μελισσανίδης και οι μη απολυμένοι

 

Επιστολή συνεργατών της Εφημερίδας των Συντακτών

Αναρτήθηκε από τον/την: ΝΙΚΟ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟ

sarantakos.wordpress.com

17 Μαρτίου, 2026

Από τον Φεβρουάριο του 2024 συνεργάζομαι με την Εφημερίδα των Συντακτών. Κάθε Τετάρτη έχω τη στήλη «Μέσα από τις λέξεις», το περιεχόμενο της οποίας σχεδόν πάντα αναδημοσιεύω στο ιστολόγιο, συνήθως την Παρασκευή.

Η συνεργασία αυτή είναι άμισθη, χωρίς αμοιβή. Μου ζητήθηκε από φίλους που συμμετείχαν ως συνεταιριστές στο δημοσιογραφικό αυτό εγχείρημα, και την πρόσφερα διότι πιστευω ότι οι εφημερίδες έχουν λόγο ύπαρξης, ακόμα περισσότερο οι εφημερίδες του συγκεκριμένου πολιτικού προσανατολισμού.

Εδώ και λίγο καιρό, η Εφημερίδα των Συντακτών δεν είναι  πια  συνεταιριστική, αφου το 51%  των μετοχών έχει περάσει σε εταιρεία του Ομίλου Μελισσανίδη.  Αυτό ήταν δυστυχώς απαραίτητο, διότι αλλιώς η εφημερίδα θα οδηγούταν στο κλείσιμο. Κι έπειτα, την απόφαση την πήραν εκείνοι που είχαν από την αρχή πάρει μέρος στο εγχείρημα και που ο βιοπορισμός τους  διακυβευόταν -σε μένα, δεν έπεφτε λόγος.

Τον τελευταιο καιρό, η νέα εργοδοσία, ενώ τήρησε άλλες πτυχές της συμφωνίας με τους συνεταιριστές (βλ. παρακάτω) και επιτέλους πληρώθηκαν οι εργαζόμενοι, προχώρησε σε απολύσεις.

Πολλοί συνεργάτες της εφημερίδας,  δηλαδή άνθρωποι που συνεργάζονται τακτικά με την Εφημερίδα των Συντακτών χωρίς επαγγελματική σχέση, υπογράψαμε μια επιστολή, την οποία δημοσιεύω εδώ. Εκτός λάθους, η ΕφΣυν δεν την έχει δημοσιεύσει.

Δημοσιεύω επίσης την ανακοίνωση εργαζομένων της ΕφΣυν, που έχει αναλυτικά το ιστορικό της  υπόθεσης.

Συνεργάτες/-ριες της ΕφΣυν ζητούν ανάκληση των απολύσεων

 

Πάνω  στη μισοσβησμένη λέξη ΑΝΑΓΚΗ,  χαραγμένη στα ελληνικά

σε κάποιο τοίχο της Παναγίας των Παρισίων, έγινε αυτό  το βιβλίο.

                          – Βικτόρ Ουγκό, από  τον Πρόλογο στην Παναγία των Παρισίων.

 

Μια  ανάγκη είναι αυτή που γέννησε πριν δεκατρία  χρόνια την Εφημερίδα των Συντακτών. Διπλή  ανάγκη:  Να  καλυφθεί ένας κοινωνικοπολιτικός  χώρος και κυρίως  ένα κενό ελευθερίας λόγου και δικαιοσύνης για τους πολλούς  μετά  το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας, της εφημερίδας  που σημάδεψε τη  Μεταπολίτευση.  Και να  εκφραστεί  η  αμφισβήτηση  του  αφηγήματος των δανειστών ότι η Ελλάδα είναι η  «εξαίρεση» του Δυτικού κανόνα  και πρέπει να πληρώσει για  το αμαρτωλό  παρόν της  και το  ερειπιώδες παρελθόν της.

Η διπλή αυτή ανάγκη εκφράστηκε από ομάδα βασικών συντελεστών της Ελευθεροτυπίας, που ανέλαβε να υλοποιήσει με αυτοδιαχειριστική αντίληψη ως Συνεταιρισμός Εργαζομένων το νέο αυτό και σπάνιο εγχείρημα προτάσσοντας την κουλτούρα της αλληλεγγύης και την ανάπτυξη μιας κριτικής και δημιουργικής πολυφωνίας. Η ανάγκη αυτή έκανε και εμάς τις/τους υπογράφουσες/οντες να στηρίξουμε από την πρώτη στιγμή την ΕφΣυν και τους συντελεστές της στη δύσκολη και τολμηρή πορεία τους.

Τους περασμένους μήνες μάθαμε για τη μετάβαση της εφημερίδας από  το συνεταιριστικό μοντέλο  σε αυτό του βασικού μετόχου με ποσοστό  51%.  Μεταξύ  των όρων της συμφωνίας  ήταν πως  αυτή  η αλλαγή δεν θα  είχε για δύο χρόνια ως συνέπεια τις απολύσεις εργαζομένων. Ήδη όμως τον Φεβρουάριο έγινε η πρώτη απόλυση και την περασμένη εβδομάδα, όπως μαθαίνουμε από ενημερωτικό σημείωμα των εργαζομένων, έγιναν άλλες  τέσσερις απολύσεις και μάλιστα κάποιων ευάλωτων συναδέλφων. Με  το κείμενό τους αυτό ζητούν την τήρηση των όρων της συμφωνίας με ανάκληση των απολύσεων και διαβούλευση/συνεννόηση για τα σχέδια αναδιάρθρωσης και αναβάθμισης της εφημερίδας χωρίς απαξιωτική αντιμετώπιση των εργαζομένων.

Συνυπογράφουμε και  εμείς  ως εξωτερικοί συνεργάτες/τριες της εφημερίδας (οι περισσότεροι εξ ημών μη αμειβόμενοι/ες) το ενημερωτικό σημείωμά τους , τονίζοντας ότι σήμερα η ανάγκη  ύπαρξης της ΕφΣυν προβάλλει ακόμη πιο επιτακτική. Ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις, που μας έχουν ήδη αγγίξει, και  εσωτερικά κοινωνικά πολιτικά και πολιτισμικά  ζητήματα, που ζητούν θαρραλέες και υπεύθυνες απαντήσεις, απαιτούν να υπάρχουν και στο πεδίο του γραπτού και του ηλεκτρονικού Τύπου θεσμοί υπερασπιστές των πολλών που πασχίζουν και στερούνται, εκφραστές των προσδοκιών τους και ζωντανά παραδείγματα ελευθερίας και δημοκρατίας με την ίδια τη λειτουργία τους.

 

Θόδωρος Γεωργίου, ομ. καθηγητής ΔΠΘ

Ολύμπιος Δαφέρμος, μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος μηχανικός

Δημήτρης Καλτσώνης, καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ελένη Καρασαββίδου,  ΕΔΙΠ ΠΤΔΕ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Χρήστος Λάσκος, εκπαιδευτικός

Γιώργος Λιερός, συγγραφέας

Βασίλης Λιόσης, εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Αιμιλία Λυμπεράκη – Besson ·Πρώην Διευθύντρια Δημοσίων-Διεθνών

Σχέσεων & Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων της ΓΣΕΒΕΕ – ΜμΕ

Τάκης Μαστρογιαννόπουλος, συνταξιούχος

Γιάννης Μαυρής, πολιτικός επιστήμονας

Νίκος Ξυδάκης, δημοσιογράφος

Γιώργος Οικονομόπουλος, ιατρός

Τάσης Παπαϊωάννου, αρχιτέκτων, ομ. καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Μανώλης Πιμπλής, δημοσιογράφος

Πέπη Ρηγοπούλου, ομ. καθηγήτρια ΕΚΠΑ

Νίκος Σαραντάκος, συγγραφέας

Μαριάννα Τζιαντζή, συγγραφέας-δημοσιογράφος

Νίκη Τρουλλινού, συγγραφέας

Θωμάς Τσαλαπάτης, συγγραφέας-αρθρογράφος

Άρης Χατζηστεφάνου, δημοσιογράφος

Γιάννης Ψυχοπαίδης, ζωγράφος

Και η ανακοίνωση 60 εργαζομένων και συνεταιριστών της ΕφΣυν (από εδώ):

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΜΑΣ (ΕΣΗΕΑ, ΠΟΕΣΥ, ΕΠΗΕΑ, ΕΣΗΕΜΘ, ΕΣΠΗΤ, ΕΣΗΕΠΗΝ, ΕΣΗΕΘΣΤΕ-Ε, ΕΤΗΠΤΑ):

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Όπως σας είναι γνωστό, από τα τέλη του 2025 έχει ολοκληρωθεί η μεταβίβαση του 51% της συνεταιριστικής Εφημερίδας των Συντακτών σε εταιρεία συμφερόντων του Ομίλου Μελισσανίδη.

Ο συνεταιρισμός διατηρεί το 43% της εταιρείας «Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης», αλλά ο νέος βασικός μέτοχος έχει το δικαίωμα μέχρι το 2028 να αποκτήσει και το υπόλοιπο των μετοχών, με δέσμευση των συνεταιριστών να μη μεταβιβάσουν τα μερίδιά τους μέχρι ο νέος συν-ιδιοκτήτης ασκήσει το δικαίωμα προαίρεσης στο υπόλοιπο των μετοχών για την απόκτηση του 100%.

Στο νέο ΔΣ της εταιρείας ο βασικός μέτοχος έχει τέσσερα από τα έξι μέλη.

Ο συνεταιρισμός εκπροσωπείται από την πρόεδρό του, ενώ στο ΔΣ συμμετέχει και ο εκλεγμένος διευθυντής της ΕφΣυν, Σωτήρης Μανιάτης.

Η συμφωνία, που εγκρίθηκε ομόφωνα από τη γενική συνέλευση του συνεταιρισμού- δημοσιογράφους, τεχνικούς, διοικητικούς-, προβλέπει μεταξύ άλλων:

• Εξόφληση δεδουλευμένων προς τους εργαζόμενους και λοιπών οφειλών της ΕφΣυν προς τρίτους
• Αποζημίωση στους συνεταιριστές για το μερίδιο της εταιρείας (51%) που εξαγοράστηκε
• Διασφάλιση των θέσεων εργασίας για δύο χρόνια- απολύσεις μόνο για σπουδαίο λόγο
• Οριζόντια αύξηση μισθών 7,5% το 2026 και 7,5% το 2027
• Προσλήψεις για την ενίσχυση του δυναμικού και χρηματοδότηση αναπτυξιακού σχεδίου, ιδιαίτερα για την ψηφιακή έκδοση της ΕφΣυν
• Σεβασμό στον χαρακτήρα, τον προσανατολισμό, την ταυτότητα που έχει διαμορφώσει εδώ και 13 χρόνια η ΕφΣυν μέσα από το περιεχόμενο και τους ανθρώπους που το παράγουν

Η συμφωνία τηρήθηκε με συνέπεια ως προς την καταβολή των δεδουλευμένων και την αποζημίωση των συνεταιριστικών μερίδων. Δεν έχει υλοποιηθεί ακόμη η δέσμευση για οριζόντια αύξηση 7,5% στους μισθούς, οι οποίοι με εξαίρεση τις εκ του νόμου αναπροσαρμογές (καταβολή τριετιών, μειώσεις ΦΜΥ) έχουν μείνει παγωμένοι για 13 χρόνια.

Ωστόσο, αυτό που αποτέλεσε δυσάρεστο αιφνιδιασμό και κατά τη γνώμη μας κίνηση αθέτησης των συμφωνηθέντων ήταν η εγκαινίαση της νέας περιόδου της ΕφΣυν με απολύσεις. Πρώτα με την απόλυση του Μάριου Διονέλλη, μέλους της ΕΣΗΕΑ, με την εξήγηση ότι «για να γίνουν προσλήψεις σε πιο δυναμικά πεδία, όπως το Ιντερνετ, έπρεπε να μειωθούν οι ανταποκριτές»!

Σημειωτέον, η ΕφΣυν έχει δυο ανταποκριτές στη βόρεια Ελλάδα (συν έναν αθλητικό συντάκτη), μια στις Βρυξέλλες (Ψαρά), έναν στην Κρήτη (τον Μάριο), έναν στη Ρώμη (Συγγελάκης) και δυο μερικής απασχόλησης, αμειβόμενους με ασήμαντα ποσά, στο Ανατολικό Αιγαίο και στη Δυτική Ελλάδα (Παγούδης και Καραμήτσος).

Στην αντίδρασή μας προς τη νέα διοίκηση της εταιρείας μέσω του ΔΣ του Συνεταιρισμού για την απόλυση Διονέλλη, η απάντησή της ήταν «με το 51% αυτή ασκεί διοίκηση και αυτή παίρνει τις αποφάσεις» και πως η συμφωνία για «διασφάλιση των θέσεων εργασίας» αφορούσε μόνον τον αριθμό και όχι τα πρόσωπα!

Την ίδια ερμηνεία της συμφωνίας υιοθέτησε και η διεύθυνση της εφημερίδας, παρότι η ομόφωνη έγκριση από τη ΓΣ του συνεταιρισμού προφανώς αντανακλούσε την πεποίθηση των εργαζόμενων συνεταιριστών ότι, πλην «σπουδαίου λόγου», για δυο χρόνια υπάρχει ασφάλεια απασχόλησης.

Στην επίκληση από την πλευρά μας των κανόνων εταιρικής διακυβέρνησης και του δικαιώματος διαβούλευσης των κατόχων του 43% (των συνεταιριστών) σε σοβαρές αποφάσεις, η απάντηση του πλειοψηφούντος μετόχου ήταν ανάλογη: «Εχουμε το 51%, παίρνουμε τις αποφάσεις».

Η νέα διοίκηση της εταιρείας αρνήθηκε τη δημοσιοποίηση στην ΕφΣυν της(σχεδόν) ομόφωνης απόφασης της ΓΣ του συνεταιρισμού που ζητούσε ανάκληση της απόλυσης Διονέλλη και ενημέρωση για το σχέδιο «αναδιάρθρωσης» της εφημερίδας (απολύσεις – προσλήψεις).

Στο μεταξύ μείναμε με την εντύπωση μιας προσωρινής «αναστολής» του σχεδίου αυτού. Διαψευστήκαμε την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, όταν ανακοινώθηκε η απόλυση τεσσάρων ακόμη συναδέλφων:

• Γιώργος Δημητρακόπουλος (νυχτερινή γραμματεία, φύλαξη, text),
• Σπύρος Μανουσέλης (Επιστήμη),
• Κ. Καραγιαννίδης (ζώδια),
• Τάσος Τσακίρογλου (στήλη στην έντυπη ΕφΣυν και εβδομαδιαίο podcast «Ανάλυσέ το»)

Ο Τάσος Τσακίρογλου, μέλος της ΕΣΗΕΑ, ιδρυτικό μέλος του συνεταιρισμού, επικεφαλής της διαδικτυακής efsyn.gr για σχεδόν δέκα χρόνια, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, για λόγους προσωπικούς -για την ακρίβεια, λόγους υγείας- είχε παραιτηθεί από την αρχισυνταξία της efsyn.gr και είχε περιοριστεί σε σχέση μερικής απασχόλησης και ανάλογη μείωση της αμοιβής του, διατηρώντας την έντυπη στήλη του και το εβδομαδιαίο podcast του, επιβαρύνοντας ελάχιστα την εφημερίδα.

Η απόλυσή του, εκτός του ότι στερεί την ΕφΣυν μια ακόμη υπογραφή-στοιχείο ταυτότητας της εφημερίδας και με σημαντική απήχηση στο κοινό της, παραβιάζει τις στοιχειώδεις αρχές σεβασμού στην εκάστοτε ευάλωτη θέση κάθε εργαζόμενου. Η απόλυση δεν υπακούει καν σε οικονομική λογική, μια και οι προσλήψεις στο όνομα των οποίων γίνονται οι απολύσεις κοστίζουν πολλαπλάσια από τους απολυόμενους και από τους μέχρι σήμερα εργαζόμενους.

Μας ανησυχεί ιδιαίτερα η όλη εξέλιξη, η απουσία διαβούλευσης και συνεννόησης για το «σχέδιο αναδιάρθρωσης και αναβάθμισης» της εφημερίδας και της ιστοσελίδας και τελικά η απαξιωτική αντιμετώπιση των εργαζόμενων που επί 13 χρόνια στήριξαν το πιο καινοτόμο εκδοτικό εγχείρημα στα
χρόνια της μεγάλης κρίσης.

Ζητούμε από την ΕΣΗΕΑ και τις άλλες συνδικαλιστικές ενώσεις του κλάδου:

• Να πιέσουν για ανάκληση των απολύσεων και για ουσιαστική τήρηση όλων των όρων της συμφωνίας πώλησης του 51% της ΕφΣυν
• Να καλέσουν την διοίκηση και τη διεύθυνση της εταιρείας να δώσουν εξηγήσεις για τις αναιτιολόγητες απολύσεις και να παρουσιάσουν τα σχέδιά τους για το μέλλον της ΕφΣυν
• Να απαιτήσουν μια θεσμικά αντάξια της συνεταιριστικής κουλτούρας της ΕφΣυν διαχείριση των σοβαρών αποφάσεων, ιδιαίτερα αυτών που αφορούν την ψυχή της ΕφΣυν, τους ανθρώπους της, με όλα τα συσσωρευμένα προβλήματά τους”

The Brasher Doubloon /Το Κίβδηλο Δουβλόνι (1947)

 

Το Κίβδηλο Δουβλόνι

 Director: John Brahm Writers: Dorothy Bennett (screenplay) (as Dorothy Hannah), Leonard Praskin(adaptation). Stars: George Montgomery, Nancy Guild, Conrad Janis. 

 

 Ο εμβληματικός ιδιωτικός ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου (Τζορτζ Μοντγκόμερι) προσλαμβάνεται από μια πλούσια χήρα, την Ελίζαμπεθ Μέρντοκ (Φλόρενς Μπέιτς), για να βρει ένα σπάνιο χρυσό νόμισμα, το "Brasher Doubloon", το οποίο κλάπηκε από τη συλλογή του αποθανόντος συζύγου της .

Αυτό που αρχικά φαντάζει ως μια συνηθισμένη υπόθεση, γρήγορα μπλέκει τον Μάρλοου σε ένα κουβάρι εκβιασμών και φόνων: καθώς ερευνά, έρχεται αντιμέτωπος με μια σειρά από υπόπτους και εγκληματίες, ενώ η ατμόσφαιρα γίνεται ολοένα και πιο σκοτεινή. Το μυστήριο φαίνεται να επικεντρώνεται γύρω από τη Μερλ Ντέιβις (Νάνσι Γκιλντ), τη νευρωτική και μυστηριώδη γραμματέα της κυρίας Μέρντοκ . 

Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ The High Window. 

Διαβάστε στο πρωτότυπο: The High Window, by Raymond Chandler(Pdf)

Ένα από τα δυνατά σημεία της ταινίας, που ξεχωρίζει ακόμα και σε σχέση με άλλα φιλμ νουάρ της εποχής, είναι η χρήση πραγματικών τοποθεσιών στο Λος Άντζελες. Γυρίσματα σε μια παλιά έπαυλη στην Πασαντίνα και σε ένα σπίτι στο Χόλιγουντ Χιλς, με τους δυνατούς ανέμους να δημιουργούν μια ανησυχητική ατμόσφαιρα, δίνουν μια ιδιαίτερη αυθεντικότητα στην ταινία.

Η "εξπρεσιονιστική ατμόσφαιρα" του Τζον Μπραμ, η  εξαιρετική φωτογραφία και οι γκροτέσκο χαρακτήρες, με τον Φριτς Κόρτνερ να κλέβει την παράσταση ως κακοποιός,αποτελούν τα ατού της ταινίας.

The Brasher Doubloon/Wikipedia

 

«Αγκαλιασμένοι στον θάνατο»:20 εκμαγεία των θυμάτων της Πομπηίας που συγκλονίζουν 

---

Πάνω από 20 γύψινα εκμαγεία θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους στην έκρηξη του Βεζούβιου στην Πομπηία παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό, μέσα από έκθεση που εγκαινιάστηκε στις 12 Μαρτίου.

Τα εκμαγεία, τα οποία οι μελετητές αποκαλούν «αποτυπώματα του πόνου», καταδεικνύουν τη στάση στην οποία βρισκόταν κάθε κάτοικος τη στιγμή του θανάτου του το 79 μ.Χ. Τα εκμαγεία δημιουργήθηκαν με την έκχυση υγρού γύψου στα κενά που άφησαν τα αποσυντεθειμένα σώματα μέσα στην τέφρα.

«Οι επιμελητές της έκθεσης ήθελαν να αποδώσουν αξιοπρέπεια σε αυτούς τους ανθρώπους που είναι σαν εμάς -γυναίκες, παιδιά, άνδρες- και έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της έκρηξης», δήλωσε ο Γκάμπριελ Ζούχτριγκελ, διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας, προσθέτοντας ότι επιθυμούν οι άνθρωποι «να κατανοήσουν τι πραγματικά συνέβη στην Πομπηία».

Η τεχνική δημιουργίας των γύψινων εκμαγείων, που εφευρέθηκε από τον Τζουζέπε Φιορέλι το 1863, διατηρεί πιστά τη στάση, την έκφραση του πόνου και τις λεπτομέρειες της ενδυμασίας των θυμάτων, καθιστώντας τα μοναδικά τεκμήρια. Χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα από την ομάδα των επιστημόνων που διεξάγουν έρευνα στο αρχαιολογικό πάρκο της Πομπηίας.

Η έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. σκότωσε περίπου 2.000 κατοίκους της πόλης, ενώ ο συνολικός αριθμός των θυμάτων στην ευρύτερη περιοχή έφτασε τους 16.000. Η πόλη της Πομπηίας καλύφθηκε από τέφρα, η οποία στη συνέχεια στερεοποιήθηκε από πυροκλαστικές ροές.

Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών στην Πομπηία, βρέθηκαν τα λείψανα περισσότερων από 1000 θυμάτων της έκρηξης, παγιδευμένα στα σπίτια ή στα καταφύγιά τους, θαμμένα κάτω από «βροχή» ελαφρόπετρας και ηφαιστειακά πετρώματα, ή σκοτωμένα από την κατάρρευση οροφών και τοίχων.

Τα 22 εκμαγεία που βρίσκονται στην έκθεση επιλέχθηκαν μεταξύ των καλύτερα διατηρημένων λειψάνων. Τα θύματα βρέθηκαν σε όλη την πόλη, από τις εσωτερικές περιοχές έως τις πύλες και τους δρόμους που οδηγούσαν έξω από την Πομπηία, όπου οι κάτοικοι κατέφυγαν αναζητώντας ασφάλεια.

«Μέσω των αναλύσεων που μπορούμε να πραγματοποιήσουμε σήμερα με όλο και πιο προηγμένες τεχνικές, μπορούμε επίσης να προσδιορίσουμε την ηλικία και το φύλο τους, αλλά και αν έπασχαν από συγκεκριμένες ασθένειες ή ακολουθούσαν συγκεκριμένο τρόπο διατροφής», δήλωσε η Σίλβια Μαρτίνα Μπερτεσάγκο, αρχαιολόγος στο Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας.

Η έκθεση φιλοξενείται στις στοές του Μεγάλου Γυμναστηρίου, που βρίσκεται απέναντι από το Αμφιθέατρο. Εκτός από έναν χώρο αφιερωμένο στους ανθρώπους που χάθηκαν, περιλαμβάνει εκθέματα όπως φυτά και τρόφιμα που παρέμειναν θαμμένα για αιώνες κάτω από τέφρα και λάβα.

A day filled with poignant reflection as the permanent exhibition dedicated to the plaster casts of ancient Pompeians opened in #Pompeii.
At last they are given context: where, when & how they were found, what they were found with, and details such as their sex & approximate age. pic.twitter.com/79hhetz0qY

— Dr Sophie Hay (@pompei79) March 11, 2026

ΓΙΟΥΡΓΚΕΝ ΧΑΜΠΕΡΜΑΣ (1929-2026)

 

Ο τελευταίος των φιλοσόφων στην εσχατολογία ενός Zeitenwende*

Θεόδωρος Γεωργίου*, Νίκος Βλαχάκης**

efsyn.gr

 6–8 λεπτά

Ο Γιάννης Καλαϊτζής μπορεί να μην είναι πια ανάμεσά μας, μας άφησε όμως ένα από τα καλύτερα πορτρέτα του Γιούργκεν Χάμπερμας

---

Πώς μπορεί κανείς να αναφερθεί στον Γιούργκεν Χάμπερμας αποφεύγοντας τις συνήθεις εξιδανικεύσεις μιας νεκρολογίας, τα δύσκολα μονοπάτια μιας αμιγώς φιλοσοφικής κριτικής αποτίμησης, όπως ο ίδιος ίσως θα προτιμούσε, ή ακόμη τις επικαιρικές στιγμές μιας επιφυλλιδογραφίας;

Γιατί με τον θάνατό του επήλθε πλέον το τέλος ενός Zeitenwende, όχι με την έννοια που του αποδίδεται πρόσφατα στην πολιτική επικαιρότητα και ιδιαίτερα αυτή της Γερμανίας, αλλά ένα μείζον φιλοσοφικό συμβάν που ξεκίνησε ίσως από τη χαϊντεγκεριανή «Εισαγωγή στη Μεταφυσική» που ο νεαρός φοιτητής αποδόμησε μέσα από τις σελίδες της FAZ και ολοκληρώνεται με την τελευταία κριτική του ίδιου του Χάμπερμας στην ψηφιακή εποχή και την πολιτική της, όπως την όρισε ως «μια νέα δομική μεταβολή της δημοσιότητας και της διαβουλευτικής πολιτικής (Ein Neuer Strukturwandel der Öffentlichkeit und Deliberative Politik). Ενός Zeitenwende που καθόρισε αποφασιστικά τη μετεξέλιξη όχι μόνο της μεταπολεμικής Γερμανίας, αλλά της Ευρώπης ως πολιτικού υποκειμένου στο σύνολό της.

Διατριβή

Ενδιάμεσοι σταθμοί αυτής της διαδρομής σκέψης είναι η επί υφηγεσία διατριβή του για τη «βασική δομική αλλαγή αυτής της δημόσιας σφαίρας» και βέβαια η ανατομία του επικοινωνιακού πράττειν ως ένα είδος μιας μετα-καντιανής κριτικής της ορθολογικότητας μέσα όμως από την επικοινωνία ως πολιτική πράξη και άρα όχι μόνο ως διαδικαστική πραγμάτωση της δημοκρατίας. «Αυτή η βασική ιδέα που διέπει το έργο του καταδεικνύει για άλλη μία φορά ότι, όπως κάποτε παρατήρησε ο Σοπενχάουερ, η μεγάλη φιλοσοφία είναι η ανάπτυξη μίας μόνο σκέψης. Αυτή η μοναδική σκέψη, τόσο απλή όσο και βαθιά, έχει ένα τεχνικό όνομα, «επικοινωνία», αλλά αναφέρεται στην καθημερινή διαδικασία της γλωσσικής κατανόησης» γράφει το περιοδικό Philosophie στη νεκρολογία του αυτές τις μέρες. Δεν μένει όμως μόνο μέρος του «γλωσσικού παίγνιου» ούτε μέρος μιας τυπικής διαδικασίας ανταλλαγής λογικών επιχειρημάτων, καθώς αναδεικνύεται στην ισχύουσα μορφή της δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Η δημόσια σφαίρα καθίσταται σαφώς το πλαίσιο, ανοιχτό κατ’ αρχήν σε όλους, στο οποίο τα επιχειρήματα και οι εμπειρίες, η λογική και τα συναισθήματα αλληλοεπιδρούν και αναζητούν επανειλημμένα έκφραση στην τέχνη και όλες τις υπόλοιπες μορφές κοινωνικής συνείδησης, όμως η ανώτερη εξέλιξή της επισυμβαίνει στο πολιτικό πεδίο, όπου παράγει τη νομιμοποίηση των θεσμών. Ως τέτοια η δημόσια σφαίρα καθίσταται μια μορφή του νεωτερικού διαφωτιστικού προτάγματος, του οποίου η εκπλήρωση απασχόλησε τον Χάμπερμας μέσα από την κριτική της φιλοσοφίας της μετα-νεωτερικότητας και του γνωστικού-πολιτισμικού σχετικισμού που αυτή εισάγει.

Η έννοια του επικοινωνιακού πράττειν και η θεσμική της διάσταση ως κοινωνική διαδικασία μεταρρύθμισης ίσως αποτελεί τη βασική του διαφοροποίηση από την κληρονομιά της Σχολής της Φρανκφούρτης και την κριτική θεωρία, όντας ο τελευταίος εκπρόσωπός της, όμως αυτή θα πρέπει να ιδωθεί ως μια προσπάθεια ποιοτικής αναβάθμισης σε μια πιο ολιστική πρακτική ορθολογισμού, η οποία μέσα από την παραγωγή συναίνεσης φιλοδοξεί να οδηγήσει σε πιο ριζοσπαστικές κοινωνικές αλλαγές. Ως εκ τούτου η δημοκρατία και η δημόσια σφαίρα καθίστανται εγγενώς ουσιοκρατικά στοιχεία αυτής της διαδικασίας κοινωνικού μετασχηματισμού. Η στιγμή που το πραγματικό καθίσταται ισχύον, όπου συμφιλιώνει την εμπειρική πραγματικότητα του δικαίου με την κανονιστική του εγκυρότητα (Faktizität und Geltung -1992).

Αυτή του η επεξεργασία αντιπροσωπεύει μια μετατόπιση της εστίασής του από την καθαρά επικοινωνιακή ηθική στην κοινωνιολογία του δικαίου, υπερασπιζόμενος πάντα το ορθολογικό δυναμικό των σύγχρονων δημοκρατικών θεσμών. Δύο βασικές αρχές διέπουν αυτή τη διαδικασία:

Α. Η αρχή του διαλόγου: μόνο εκείνοι οι νομικοί κανόνες καθίστανται έγκυροι οι οποίοι πληρούν (ή μπορούν να πληρούν) την έγκριση όλων των εμπλεκόμενων ατόμων ως συμμετεχόντων σε έναν ορθολογικό διάλογο.

Β. Η δημοκρατική νομιμότητα: η νομιμότητα δεν προέρχεται από την παράδοση ή τη θρησκεία, αλλά από τη δημοκρατική διαδικασία όπου οι πολίτες συζητούν και αποφασίζουν για τους κανόνες που θα ακολουθήσουν. Αυτό εν τέλει συνδέει τη ριζοσπαστική δημοκρατία με το κράτος δικαίου και αυτή η διαπίστωση ίσως είναι η πιο σημαντική παρακαταθήκη που καταλείπει σε εμάς ο Χάμπερμας σήμερα.

Διεθνής νομιμότητα

Συνακόλουθα η έννοια της «συνταγματοποίησης των διεθνών σχέσεων» σε μια εποχή που το διεθνές δίκαιο δοκιμάζεται, θα αποτελέσει εκ νέου την ιδέα που η προοδευτική ανθρωπότητα θα ανακαλέσει από τη χαμπερμασιανή φιλοσοφία ως υπεράσπιση της διεθνούς νομιμότητας.

Από τη στάση του στην περίφημη «διαμάχη των ιστορικών» έως την τολμηρή συνηγορία του υπέρ της Ελλάδας στη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που δεν ήταν απλώς μια έκφραση αλληλεγγύης αλλά η βαθύτερη υπεράσπιση της έννοιας της πολιτικής Ευρώπης, ο Χάμπερμας υπήρξε ο παρεμβατικός δημόσιος διανοούμενος που η τελευταία του προειδοποίηση αφορούσε τους κινδύνους ανάδυσης ενός νέου μιλιταρισμού και ενός αυταρχικού-τεχνοκρατικού καπιταλισμού.

Η πολιτική Ευρώπη σήμερα χάνει τη συνείδησή της, η παγκόσμια κριτική σκέψη τη φωνή της, όλοι οι πολίτες του κόσμου γινόμαστε φτωχότεροι.

ΥΓ.: Ο Γιούργκεν Χάμπερμας εξέφρασε με τη σκέψη του τη δημοκρατική μορφή ζωής στον δυτικό κόσμο και ταυτόχρονα μας «έφτιαξε» ένα σύστημα για να αποφύγουμε την ολοκληρωτική οικονομική διοίκηση του πλανήτη τύπου Τραμπ.

* Σημείο καμπής

* καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας,
** δρ Φιλοσοφίας

_______________________

 ΑΦΙΕΡΩΜΑ 

Γιούργκεν Χάμπερμας 1929-2026

Βιβλιοβούλιο: Γιάννης Μακριδάκης (14/03/2026)

 Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο. Σπούδασε Μαθηματικά. Το 1997 ίδρυσε το Kέντρο Xιακών Mελετών «Πελινναίο». Έχει εκδώσει ιστορικές αφηγήσεις και δεκαπέντε μυθιστορήματα και νουβέλες από τις εκδόσεις της Εστίας. Πεζογραφικά βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα ιταλικά και στα τουρκικά. Αρκετά βιβλία του έχουν μεταφερθεί στο θέατρο και η νουβέλα του «Η δεξιά τσέπη του ράσου» μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο.

Παράλληλα με τη συγγραφή, ο Γιάννης Μακριδάκης είναι και καλλιεργητής.

Με αφορμή το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του «Στη σκιά του όρους Όχη» (εκδ. Εστία 2025) το οποίο έχει στο επίκεντρο ένα πρωτοφανές για τις αρχές της δεκαετίας του 1970 περιστατικό «αλλαγής φύλου» στη Χίο, που συγκέντρωσε πανελλήνιο, ακόμα και διεθνές δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, ο Γιάννης Μακριδάκης συζητά με τον Μανώλη Πιμπλή για τη Χίο του 20ού αιώνα, τα ήθη της αλλά και για τη σημερινή Χίο, τη μαστιχοπαραγωγή της, την προστασία του περιβάλλοντος στο νησί, την πνευματική του κίνηση, τις λογοτεχνικές περιηγήσεις και αναγνώσεις που οργανώνει συστηματικά ο ίδιος εκεί.

Επίσης, στην εκπομπή αυτής της εβδομάδας μιλάει στην κάμερα του Βιβλιοβούλιου «σε πρώτο πρόσωπο» ο συγγραφέας Μάκης Μαλαφέκας για το μυθιστόρημά του Deep Fake» (εκδ. Αντίποδες), ο κριτικός βιβλίου Βαγγέλης Χατζηβασιλείου μιλάει για το μυθιστόρημα του Μιχάλη Μιχαηλίδη «Η τελευταία πλεκτάνη» (εκδ. Νεφέλη), ενώ η Σταυρούλα Παπασπύρου συζητά με τον Μανώλη Πιμπλή για τα βιβλία «Η καρδιά το καταχείμωνο» του Κέβιν Μπάρι (μετάφραση: Δημήτρης Καρακίτσος, εκδ. Γεννήτρια 2025), «Όλα τα δέντρα» της Μαρίας Φακίνου (εκδ. Αντίποδες 2026).

ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΠΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΑΛΕΤΟ (1 Όπερα)

 

Ο  ηθοποιός Τιμοτέ Σαλαμέ αποκάλεσε ,ανοήτως και αδιανοήτως, την Όπερα και το Μπαλέτο «θεάματα για τα οποία δεν ενδιαφέρεται κανένας πια», ξεσηκώνοντας θύελλα  διαμαρτυριών όχι μόνο των ανθρώπων της Τέχνης αλλά και του απλού κόσμου, που αν, κρίνουμε από τις  αντιδράσεις του και πολύς είναι και φανατισμό διαθέτει για την υπεράσπιση των δύο κορυφαίων καλλιτεχνικών θεσμών .

Για του λόγου το αληθές , αναρτούμε ένα μικρό ανθολόγιο αποσπασμάτων από σπουδαίες οπερατικές ερμηνείες εκλεκτών τραγουδιστών σε διάφορα θέατρα του κόσμου.

Opera Festival Ausgewählter Werke 23 AGO 2025

1- Giuseppe Verdi (1813 - 1901) : La Traviata : Libiamo nè lieti calici (Brindisi) (Acte I, scène 3, Duo Alfredo Germont / Violetta Valéry)
Ermonela Jaho
Arturo Chacon Cruz
Chœur de Parme
Chœur de l'Opéra national Montpellier Occitanie
Direction : Clément Lonca



2 bis
Johann Strauss II: "Frühlingsstimmen" / "Voices of Spring" for soprano and orchestra
Soprano: Patricia JANEČKOVÁ - "New Years Concert in Vienna Style“
Janáček Philharmonic Ostrava, Chief conductor: Heiko Mathias Förster 
January 7, 2016, Ostrava, Czech Republic

2- Giacomo Puccini (1858-1928) Anna Netrebko Анна Нетребко, O Mio Babbino Caro de la opera Gianni Schicchi de Puccini de 1918.


3- Antonin Dvorák (1841-1904) Aida Garifullina- “Song To The Moon” de la opera
rusalka, opus 114 compuesta en el año 1901

4- Giacomo Puccini (1858-1928) Anna Netrebko Rolando Villazón,  O Soave Fanciulla, La Bohème 
compuesta en 1895

5- Giuseppe Verdi - "Ella giammai m'amo", King Philip's aria from the opera "Don Carlo"
erwin schrott, bajo 
Moscow State Symphony Orchestra
Conductor — Ivan Rudin

6- Vincenzo Bellini (1801-1835),  Opera "Norma"
Sinfonia
Del acto 1, Introduzione, Svanir le voci! y Meco all altar di Venere
Norma — Olga Peretyatko, soprano
Pollion — Marcelo Alvarez, tenor
Oroveso — Mikhail Petrenko, bass
Adalgisa — Maria Barakova, mezzo-soprano
Flavio — Valery Makarov, tenor
Clotilde — Christina Klein, soprano
Academic Grand Choir "Masters of Choral Singing"

Orchestra of the Moscow Academic Musical Theatre named after K. S. Stanislavsky and Vl. I. Nemirovich-Danchenko
Conductor — Arif Dadashev


7- Giacomo Puccini (1858-1928) La Rondine, Angel Blue como Magda
Conductor Speranza Scappucci, y la Metropolitan Opera de London
April 20, 2024 Metropolitan Operas

Oι νικητές των Oscars 2026

 

Όσκαρ 2026: Οι νικητές και οι καλύτερες στιγμές

athinorama.gr

8–10 λεπτά

---

Μία ακόμη γιορτή του σινεμά έφτασε στο τέλος της. Η 98η απονομή των Oscars 2026 κύλησε αρκούντως διεκπεραιωτικά με παρουσιαστή τον Conan O’Brien, ο οποίος έκανε πραγματικά ό,τι μπορούσε για να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο με χιούμορ και δηκτικότητα, εκτοξεύοντας αστεία και σπόντες επί παντός επιστητού. 

Μεγάλος νικητής της βραδιάς αναδείχθηκε το One Battle After Another με 6 όσκαρ, ενώ ακολούθησαν το Sinners του Ryan Coogler με 4 (το 1/4 δηλαδή των 16 συνολικά υποψηφιοτήτων του) και το Frankenstein με 3. Συγκεκριμένα, ο Paul Thomas Anderson μπήκε στο Dolby Theatre χωρίς αγαλματίδιο και μέσα σε ένα βράδυ βγήκε με 3: αυτά της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου. "Έγραψα αυτή την ταινία για τα παιδιά μου, για να ζητήσω συγγνώμη για το χάος που αφήσαμε σε αυτόν τον κόσμο που τους παραδίδουμε, αλλά και για να τα ενθαρρύνω, καθώς ελπίζω ότι θα είναι η γενιά που θα μας φέρει λίγη κοινή λογική και αξιοπρέπεια", είπε όταν παρέλαβε το όσκαρ για το διασκευασμένο σενάριο.

Όσο για τους Michael B. Jordan, Sean Penn, Jessie Buckley και Amy Madigan, βραβεύθηκαν στις κατηγορίες α' & β' ανδρικού και α' και β' γυναικείου ρόλου αντίστοιχα. 

Στα highlights των Oscars 2026: 

-ο Sean Penn που έλαμψε δια της απουσίας του. Δεν προσήλθε να παραλάβει το όσκαρ β᾽ ανδρικού ρόλου με τον απονεμητή Kieran Culkin να αναφέρει ότι "δε μπορούσε να έρθει ή δεν ήθελε".

-η ελληνικής καταγωγής Cassandra Kulukundis που κέρδισε στη νεόκοπη κατηγορία για το καλύτερο casting, το οποίο και πραγματοποίησε για το One Battle After Another.

-ο Conan O'Brien που ξεκίνησε τη βραδιά από βίντεο, κατά το οποίο μεταμφιεσμένος ως Amy Madigan στην ταινία Weapons ("Μοιάζω με τη Bette Davies με ερυθηματώδη λύκο", αστειεύτηκε), περνούσε από τα σκηνικά των υποψήφιων ταινιών.

Στη συνέχεια, από τη σκηνή πια, πρόλαβε να σχολιάσει ένα σωρό θέματα, από την έκρυθμη πολιτική κατάσταση του πλανήτη μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη και το σκάνδαλο Epstein. "Είμαι ο Conan O’Brien και είναι τιμή μου να είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που παρουσιάζει τα Όσκαρ", αναφώνησε, προσθέτοντας "Του χρόνου θα είναι ένα Waymo με σμόκιν". Στο μεταξύ ούτε ο Ted Sarantos του Netflix δεν τη γλίτωσε, για τον οποίο είπε πως ήταν "η πρώτη του φορά σε αίθουσα σινεμά".

Φρόντισε παράλληλα να τονίσει, πως είναι η πρώτη φορά που δεν υπήρχαν Βρετανοί υποψήφιοι στις μεγάλες κατηγορίες, αλλά "όπως είπε βρετανός εκπρόσωπος τύπου 'τουλάχιστον συλλαμβάνουμε τους παιδόφιλούς μας'". Για ποιον πρίγκιπα Άντριου άραγε να χτύπησε η καμπάνα;

Conan O'Brien: "It's the first time since 2012 there are no British actors nominated for Best Actor or Best Actress. A British spokesperson said, 'Yeah, well, at least we arrest our pedophiles.'”#Oscars
pic.twitter.com/CRXUy8nU8W

— Lucas Sanders 👊🏽🔥🇺🇸 (@LucasSa56947288) March 16, 2026

-η ιστορική βράβευση της Autumn Durald Arkapaw. Είναι η πρώτη γυναίκα στα χρονικά του θεσμού που αναδεικνύεται νικήτρια στην κατηγορία για την καλύτερη φωτογραφία (στο Frankenstein).

-οι Anne Wintour και Anne Hathaway βρέθηκαν επί σκηνής -λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα του sequel του The Devil Wears Prada- υποδυόμενες η πρώτη τον εαυτό της, η δεύτερη τον ρόλο της και βράβευσαν τα καλύτερα κοστούμια. Πόσο iconic το θες; Ναι.

-ο Javier Bardem, ο οποίος προτού απονείμει το όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, δήλωσε "Όχι στον πόλεμο και λευτεριά στην Παλαιστίνη". Απλά, λιτά και απέριττα.

-o Jimmy Kimmel υπογράμμισε με περιπαικτική διάθεση το γεγονός ότι το ομώνυμο ντοκιμαντέρ της συζύγου του Donald Trump, Melania, δεν ήταν υποψήφιο για κανένα βραβείο. 

-η k-pop έκανε αισθητή την παρουσία της με το KPop Demon Hunters (την ταινία με τις περισσότερες θεάσεις στο Netflix) να κερδίζει το όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων και του καλύτερου τραγουδιού ("Golden").

-o Σουηδός Ludwig Goransson κέρδισε το τρίτο του όσκαρ για τη μουσική του Sinners κοντράροντας ανοιχτά πλέον τον John Williams. Έχει δύο ακόμη στη συλλογή του για τα soundtracks των Black Panther και Oppenheimer.

-η Rachel McAdams και η Barbra Streisand αποχαιρέτισαν με τρεμάμενη φωνή από συγκίνηση τους αείμνηστους Diane Keaton και Robert Redford αντίστοιχα, ενώ ηθοποιοί και συνεργάτες του Rob Reiner με επικεφαλής τον Billy Crystal βρέθηκαν επίσης επί σκηνής στην ενότητα των τιμώμενων εκλιπόντων. 

-η κατηγορία live action μικρού μήκους ανέδειξε δύο νικητές ("Two People Exchanging Saliva” & "The Singers”).

Η αναλυτική λίστα με τους νικητές των Oscars 2026

Καλύτερη Ταινία

• "Bugonia"
• "F1"
• "Frankenstein"
• "Hamnet"
• "Marty Supreme"
• "One Battle After Another"
• "The Secret Agent"
• "Sentimental Value"
• "Sinners"
• "Train Dreams"

Α᾽Ανδρικός ρόλος

• Timothee Chalamet, "Marty Supreme"
• Leonardo DiCaprio, "One Battle After Another"
• Ethan Hawke, "Blue Moon"
• Michael B. Jordan, "Sinners"
• Wagner Moura, "The Secret Agent"

Α´Γυναικείος ρόλος

• Jessie Buckley, "Hamnet"
• Rose Byrne, "If I Had Legs I'd Kick You"
• Kate Hudson, "Song Sung Blue"
• Renate Reinsve, "Sentimental Value"
• Emma Stone, "Bugonia"

Β᾽ανδρικός ρόλος

• Benicio Del Toro, "One Battle After Another"
• Jacob Elordi, "Frankenstein"
• Delroy Lindo, "Sinners"
• Sean Penn, "One Battle After Another"
• Stellan Skarsgard, "Sentimental Value"

B' Γυναικείος Ρόλος

• Elle Fanning, "Sentimental Value"
• Inga Ibsdotter Lilleaas, "Sentimental Value"
• Amy Madigan, "Weapons"
• Wunmi Mosaku, "Sinners"
• Teyana Taylor, "One Battle After Another"

Σκηνοθεσίας

• Chloe Zhao, "Hamnet"
• Josh Safdie, "Marty Supreme"
• Paul Thomas Anderson, "One Battle After Another"
• Joachim Trier, "Sentimental Value"
• Ryan Coogler, "Sinners"

Πρωτότυπο σενάριο

• "Blue Moon"
• "It Was Just an Accident"
• "Marty Supreme"
• "Sentimental Value"
• "Sinners"

Διασκευασμένο Σενάριο

• "Bugonia"
• "Frankenstein"
• "Hamnet"
• "One Battle After Another"
• "Train Dreams"

Ξενόγλωσση ταινία

• "The Secret Agent" (Βραζιλία)
• "It was just an accident" (Γαλλία)
• "Sentimental value" (Νορβηγία)
• "Sirât" (Ισπανία)
• "The Voice of Hind Rajab" (Tυνησία)

Πρωτότυπη μουσική

• "Bugonia"
• "Frankenstein"
• "Hamnet"
• "One Battle After Another"
• "Sinners"

Τραγούδι

• "Diane Warren: Relentless"
• "KPop Demon Hunters", Golden
• "Sinners"
• "Viva Verdi!"
• "Train Drerams"

Μικρού μήκους (Live Action)

• "Butcher's Stain"
• "A Friend of Dorothy"
• "Jane Austen's Period Drama"
• "The Singers"
• "Two People Exchanging Saliva"

Μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων

• "Butterfly"
• "Forevergreen"
• "The Girl Who Cried Pearls"
• "Retirement Plan"
• "The Three Sisters"

Καλύτερο Casting

• "Hamnet"
• "Marty Supreme"
• "One Battle After Another"
• "The Secret Agent"
• "Sinners"

Κοστούμια

• "Avatar: Fire and Ash"
• "Frankenstein"
• "Hamnet"
• "Marty Supreme"
• "Sinners"

Ντοκιμαντέρ

• "The Alabama Solution"
• "Come See Me In the Good Light"
• "Cutting Through Rocks"
• "Mr Nobody Against Putin"
• "The Perfect Neighbor"

Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους

• "All the Empty Rooms"
• "Armed Only with a Camera"
• "Children No More"
• "The Devil is Busy"
• "Perfectly a Strangeness"

Κινουμένων Σχεδίων

• "Arco"
• "Elio"
• "KPop Demon Hunters"
• "Little Amelie"

Μοντάζ

• "F1"
• "Marty Supreme"
• "One Battle After Another"
• "Sentimental Value"
• "Sinners"

Σκηνικά

• "Frankenstein"
• "Hamnet"
• "Marty Supreme"
• "One Battle After Another"
• "Sinners"

Ήχος 

• "F1"
• "Frankenstein"
• "One Battle After Another"
• "Sinners"
• "Sirât"

Οπτικά Εφέ

• "Avatar: Fire and Ash"
• "F1"
• "Jurassic World: Rebirth"
• "The Lost Bus"
• "Sinners"

Φωτογραφία

• "Frankenstein"
• "Marty Supreme"
• "One Battle After Another"
• "Sinners"
• "Train Dreams"

Μακιγιάζ και κομμώσεις

• "Frankenstein"
• "Kokuho"
• "Sinners"
• "The Smashing Machine"
• "The Ugly Stepsister"
  

  Περισσότερα :Όσκαρ 2026: Οι νικητές και οι καλύτερες στιγμές

Από: Esquire Greece

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.

Ξανά ο κ. Καλύβας στο ρόλο της «αναθεώρησης» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κυρίως στο ρόλο της «εθνικής» αποκατάστασης των δωσιλόγων και των συνεργατών των κατοχικών κυβερνήσεων

 

Ο μυστικοσύμβουλος του κ. Μητσοτάκη και οι 200 της Καισαριανής

Δημήτρης Ψαρράς

x-efimerida.gr

 

 5–7 λεπτά

---

Οι συνταρακτικές εικόνες των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής προκάλεσαν βαθιά συγκίνηση στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.  

Το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη το αντιλήφθηκε αμέσως και ανέθεσε στην Λίνα Μενδώνη τον ρόλο της διαμεσολάβησης και της εξαγοράς των σημαντικών αυτών φωτογραφιών, παρά το γεγονός ότι στον πυρήνα του βρίσκονται οι γνωστοί φανατικοί αντικομμουνιστές και μαθητές του «εθνικοσοσιαλιστή» Πλεύρη. Ακόμα και ο Κυριάκος Βελόπουλος, της ίδιας παλιάς παρέας επιχειρεί να «συμβάλει» στην προβολή των εικόνων, κλείνοντας βέβαια το μάτι στους οπαδούς του, με την «εξυπνάδα» να χρηματοδοτήσουν την αγορά τα πολιτικά κόμματα.

Μόνο τα υπολείμματα του χουντικού «Ελεύθερου Κόσμου» που μεταδίδουν τις δικές τους προπαγανδιστικές εκπομπές στο YouTube κατάγγειλαν ότι «οι 200 ήταν ποινικοί κρατούμενοι» και ότι οι Γερμανοί «τους είχαν συλλάβει επειδή είχαν διαπράξει εγκλήματα και όχι για την ιδεολογία τους», ενώ «εθνικό κειμήλιο» θα ήταν αν υπήρχαν οι φωτογραφίες από τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», από τη «δολοφονία του συνταγματάρχη Ψαρρού» ή «την Πηγάδα του Μελιγαλά» (Θ. Χατζηγώγος, Ν. Παπαγεωργίου, Γ. Δημητρούλιας, «Ελληνική Ελεύθερη Τηλεόραση», 18.2.2026).

Ακριβώς τα ίδια είχε πει λίγες ώρες νωρίτερα από τη δική του τηλεοπτική εκπομπή ο Γιώργος Καρατζαφέρης:

«Βλέπω τον θόρυβο που γίνεται με τις φωτογραφίες στην Καισαριανή των “ηρώων” [σ.σ. με ειρωνικό τόνο]. Μήπως υπάρχουν οι φωτογραφίες των “ηρώων” που αιφνιδίασαν τον συνταγματάρχη Ψαρρό και τους δικούς του και τους καθάρισαν; Να πούμε μπράβο που σφάξατε. Μην κοροϊδευόμαστε. Αυτά τα παιχνιδάκια εμένα με ενοχλούν» («Ελλάδα, γεια σου», 18.2.2026, «Αρτ-TV»).

Ο μόνος που συντάχθηκε μαζί τους ήταν ο Στάθης Καλύβας, ο οποίος με άρθρο του στην «Καθημερινή» δεν δίστασε να χαρακτηρίσει την αποκάλυψη των φωτογραφιών ως «πολιτική χειραγώγηση» και αμφισβήτησε ότι προσφέρουν «βαθύτερη ιστορική γνώση», αντιτείνοντας ότι πρόκειται για «ιστορική στρέβλωση», διότι κατά τη γνώμη του «η εξίσωση κομμουνιστών και αντιστασιακών πάσχει» (Στάθης Καλύβας, «Από την εικόνα στην ουσία», «Καθημερινή», 22.2.2026). Και στη συνέχεια επαναλαμβάνει κι αυτός το επιχείρημα των φιλοχουντικών και του Καρατζαφέρη για τον Ψαρρό, κλπ.

Ευτυχώς, ακριβώς στη βάση της ίδιας σελίδας της «Καθημερινής» φιλοξενείται το άρθρο του ιστορικού Κωστή Καρπόζηλου («Σκοντάφτοντας σε ένα παρελθόν πεισματάρικο»), ο οποίος εξηγεί ότι «αυτοί που εκτελέστηκαν είχαν καταδικαστεί από το ελληνικό κράτος ως εχθροί του έθνους. Και στη συνέχεια, μετά το 1945, παρέμειναν στα μάτια του κράτους το ίδιο. Δεν ήταν Έλληνες, αλλά “κομμουνιστές”».

Δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η ταύτιση Καλύβα-Καρατζαφέρη, αν δεν είχε αναλάβει εδώ και πολύ καιρό ο κ. Καλύβας τον ρόλο της «αναθεώρησης» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κυρίως τον ρόλο της «εθνικής» αποκατάστασης των δωσιλόγων και των συνεργατών των κατοχικών κυβερνήσεων, με το «επιχείρημα» ότι μας έσωσαν από τους επίβουλους κομμουνιστές. Αυτά είναι γνωστά, αλλά σημασία έχει το γεγονός ότι ο κ. Καλύβας δεν βασίζεται μόνο στις ιδιαίτερες σχέσεις του με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, στα οποία εκθέτει κάθε τόσο τις απόψεις του. Βασίζεται κυρίως στην ιδιαίτερη σχέση του με το Μέγαρο Μαξίμου και προσωπικά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σε εκτενή συνέντευξή του στον Αντώνη Καρακούση ο κ. Μητσοτάκης είχε επικαλεστεί με θαυμασμό μόνον ένα ζώντα «διανοούμενο», τον Στάθη Καλύβα («Βήμα της Κυριακής», 21.3.2021). Η στενή σχέση Μητσοτάκη-Καλύβα εξηγεί και τους λόγους που το «επιτελικό κράτος» έχει ανοιχτές τις πύλες του μόνο για την γαλουχημένη στο ΛΑΟΣ Ακροδεξιά.   

Ο κ. Καλύβας, γνωστός για τη συμβολή του στην αναθεώρηση της ιστορίας του δωσιλογισμού και του Εμφυλίου, είναι εκείνος που έχει προκαλέσει το 2017 με την επιχείρηση εξωραϊσμού της χούντας. Ο κ. Καλύβας έγραφε ότι «μολονότι προερχόμενοι από τους κόλπους της σκληροπυρηνικής Δεξιάς, οι πραξικοπηματίες συνέβαλαν τελικά στον πλήρη εκδημοκρατισμό της Δεξιάς και διά μέσου αυτής και της χώρας» (Στάθης Ν. Καλύβας, «Μια παράδοξη κληρονομιά», «Καθημερινή», 18.6.2017). Και λίγα χρόνια αργότερα συνέκρινε το οργανωμένο και κεντρικά σχεδιασμένο προδικτατορικό παρακράτος της Δεξιάς που οδήγησε στη χούντα με κάποιο ανύπαρκτο «μεταπολιτευτικό παρακράτος», το οποίο αναφερόταν φυσικά στο ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά («Καθημερινή», 7.3.2021).

Οι ύμνοι του κ. Καλύβα στη χούντα είχαν προκαλέσει τη δυσανεξία ακόμα και της καραμανλικής Δεξιάς, με αποτέλεσμα να τον υποχρεώσουν να επανέλθει πρόσφατα με ογκώδες απολογητικό βιβλίο (Στάθης Καλύβας, Νατάσα Τριανταφύλλη, «Big Bang 1970-1973. Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας», Μεταίχμιο, Αθήνα 2025). Για κακή του τύχη, το έργο αυτό τον εκθέτει περισσότερο και θα απασχολήσει πιο αναλυτικά τη στήλη σε λίγο καιρό.

Επιστρέφω στην εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Την καλύτερη απάντηση στους Καλύβα-Καρατζαφέρη δίνει η επίσημη ανακοίνωση του Γερμανού Στρατιωτικού Διοικητή που εκτός από την αναφορά στη μάχη αναφέρει ότι «υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς».

Να λοιπόν με ποιους ταυτίζεται ο κ. Καλύβας και ο κ. Καρατζαφέρης. Με τους «εθελοντάς» που «εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς». Άραγε τις φωτογραφίες αυτών των «εθελοντών» τις διαθέτει η κυρία Μενδώνη;