ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ :Vivaldi: Le quattro stagioni | Midori Seiler & Akademie für Alte Musik Berlin (HD)

Οι Τέσσερις Εποχές του Vivaldi το 2009 από το Akademie für Alte Musik Berlin (Ακαδημία Παλαιάς Μουσικής του Βερολίνου), με σκηνοθέτη τον Juan Kruz Díaz Esnaola, θεωρείται σήμερα καινοτόμος κυρίως στο ότι συνδυάζει την καθαρά ενόργανη μουσική με τη χορογραφία, υιοθετώντας μια πρωτότυπη μορφή «συναυλίας-χορού».

Αυτή η εκτέλεση δεν ήταν λοιπόν μια απλή συναυλία, αλλά μια πειραματική σκηνική παράσταση. Ο χορογράφος Juan Kruz Díaz Esnaola όχι μόνο συμμετείχε ο ίδιος στον χορό, αλλά σκηνοθέτησε και τα μέλη της ορχήστρας, κάνοντάς τα να συμμετέχουν σε κινήσεις πάνω στη σκηνή, συνδυάζοντας στενά την εκτέλεση της μουσικής με τον χορό.


Για να εξυπηρετήσει τη σκηνική παρουσίαση, ο διευθυντής Clemens-Maria Nuszbaumer διασκεύασε το έργο σε δύο μικρά σύνολα εγχόρδων, τα οποία τοποθετήθηκαν αντικριστά στην σκηνή, με το καθένα να διαθέτει ένα τσέμπαλο για συνεχή βάση.
 Αυτή η διάταξη επέτρεψε στην καταιγίδα του «Καλοκαιριού» να μετακινείται πραγματικά εμπρός-πίσω εντός της ορχήστρας, δημιουργώντας μια αίσθηση χωρικού βάθους.
Στο προσκήνιο υπήρχε ένα μικρό σύνολο σόλο βιολιού, τσέλου και λαούτου, σχηματίζοντας αντίθεση μεταξύ «οικείου σόλο» και «μεγαλοπρεπούς φόντου».

Η βιολονίστρια Midori Seiler ανέλαβε το σόλο βιολί. Η ερμηνεία της θεωρήθηκε εξαιρετικά εξατομικευμένη, με κριτικούς να την περιγράφουν ως συγκρατημένη, μυστηριώδη και γεμάτη δραματική ένταση, προσφέροντας μια πολύ διαφορετική εκφραστική δύναμη από τις συνηθισμένες ερμηνείες.


Η η παράσταση δόθηκε το 2009, στο πλαίσιο φεστιβάλ στην Ιταλία, και στη συνέχεια κυκλοφόρησε ως DVD, ενώ μεταδόθηκε από το κανάλι ARTE HD. Συνδυάστηκε επίσης με το έργο Les Éléments (Τα Στοιχεία) του Jean-Féry Rebel, επειδή και τα δύο έργα έχουν κοινό πρόγραμμα με θέμα τη φύση.

 Antonio Lucio Vivaldi: Οι Τέσσερις Εποχές

 00:00 • Κοντσέρτο σε μι μείζονα, RV 269 - Άνοιξη
 10.48 π.μ. • Κοντσέρτο σε σολ ελάσσονα, RV 315 - Καλοκαίρι
 21.33 • Κοντσέρτο σε Φα μείζονα, RV 293 - Φθινόπωρο
 33:28 • Κοντσέρτο σε φα ελάσσονα, RV 297 - Χειμώνας
 Midori Seiler, βιολί

 Akademie für Alte Musik Berlin
 Διευθύνει ο Clemens-Maria Nuszbaumer

 Σκηνοθεσία: Juan Kruz Díaz Esnaola ® 2009 - Μετάδοση από το ARTE HD
 __

Heinrich Campendonk (1889-1957): σπουδαίος Γερμανός εξπρεσιονιστής , που άργησε πολύ να αναγνωριστεί η αξία του

Heinrich Campendonk (1889-1957): σπουδαίος Γερμανός εξπρεσιονιστής , που άργησε πολύ να αναγνωριστεί η αξία του

 Ο Heinrich Campendonk (1889-1957) ήταν Γερμανός ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής βιτρό, γνωστός ως το νεότερο μέλος της σημαντικής πρωτοποριακής ομάδας Der Blaue Reiter (Ο Γαλάζιος Καβαλάρης) .

Γεννημένος στο Krefeld, εντάχθηκε στον κύκλο του Blaue Reiter  το 1911, μετά από πρόσκληση των Franz Marc και Wassily Kandinsky, και συμμετείχε στην πρώτη τους έκθεση τον ίδιο χρόνο .

 Το πρώιμο έργο του επηρεάστηκε έντονα από τα ζωικά θέματα και τα πρισματικά χρώματα του Franz Marc . Δημιούργησε λυρικούς, παραμυθένιους πίνακες που απεικόνιζαν μια μυστικιστική αρμονία μεταξύ ανθρώπου, ζώων και παρθένας φύσης . Αργότερα, το ύφος του εξελίχθηκε σε έναν διακοσμητικό πριμιτιβισμό, επηρεασμένο και από τη λαϊκή τέχνη .

Heinrich Campendonk

 

Ξεκίνησε να φτιάχνει ξυλογραφίες το 1912, με ενθάρρυνση του εμπόρου Herwarth Walden. Δημιούργησε συνολικά 77 ξυλογραφίες, όλες ασπρόμαυρες .


Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Campendonk στράφηκε ολοένα και περισσότερο στις εφαρμοσμένες τέχνες. Σχεδίασε βιτρό για εκκλησίες και δημόσια κτίρια, όπως το Μύνστερ του Έσσεν και την Paulskirche στο Ντίσελντορφ, όπου το 1926 διορίστηκε καθηγητής .


 Το 1933, οι Ναζί τον απέλυσαν από την Ακαδημία Τέχνης του Ντίσελντορφ. Το έργο του χαρακτηρίστηκε ως "Εκφυλισμένη Τέχνη" (Entartete Kunst) και 87 έργα του κατασχέθηκαν από δημόσιες συλλογές .
Το 1934 μετανάστευσε πρώτα στο Βέλγιο και το 1935 εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ, όπου ανέλαβε καθηγητής στην Rijksakademie. Το 1951 πήρε την ολλανδική υπηκοότητα και παρέμεινε εκεί μέχρι τον θάνατό του το 1957 .

Παρά τη σημαντική συμβολή του, ο Campendonk παραμένει ένας από τους λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες της ομάδας του Blaue Reiter . Ωστόσο, το έργο του γνωρίζει μια αναθεώρηση, με σημαντικές μονογραφίες να εκδίδονται πρόσφατα .

Heinrich Campendonk
Born: November 3, 1889; Krefeld, Germany  
Died: May 9, 1957; Amsterdam, Netherlands  
Nationality: German
Art Movement: Expressionism
Painting School: Der Blaue Reiter (The Blue Rider), "Degenerate art"
Field: painting, printmaking, illustration
Soundtrack: 
Gustav Mahler
 Das Lied von der Erde 
 1. Das Trinklied vom Jammer der Erde
 2. Der Einsame im Herbst
 · James King,tenor 
  · Dame Janet Bake, soprano
  · Concertgebouworkest 
 · Bernard Haitink, conductor
Μουσική

 

Ο Τραμπ τροφοδοτεί τον εδαφικό αναθεωρητισμό σε όλο τον πλανήτη

 

Ο αμερικανός πρόεδρος τροφοδοτεί τον εδαφικό αναθεωρητισμό

Ben Ami Shlomo

tanea.gr

 5–6 λεπτά

---

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δημοσίευσε για μία ακόμη φορά έναν χάρτη στον οποίο η αμερικανική σημαία καλύπτει όχι μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και πολλές άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων ο Καναδάς, η Κούβα, η Γροιλανδία και το Μεξικό. Το μήνυμα είναι σαφές: στον σημερινό κόσμο, όπου το δίκαιο του ισχυρού υπερισχύει και η γεωπολιτική ισχύς καταπατά τους κοινούς κανόνες, ο εδαφικός αναθεωρητισμός επιστρέφει στο τραπέζι.

Ενώ κάποτε αποτελούσαν εγγυητή της εδαφικής ακεραιότητας, οι ΗΠΑ έχουν μετατραπεί σε δύναμη κατά του status quo, καταστρέφοντας έναν πυλώνα της μεταπολεμικής παγκόσμιας τάξης: την πίστη στο απαραβίαστο των διεθνών συνόρων. Ο Τραμπ έχει ιδιαίτερη εμμονή με τη Γροιλανδία, αυτόνομη περιοχή της Δανίας, χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, επιμένοντας – χωρίς στοιχεία – ότι εάν οι ΗΠΑ δεν την καταλάβουν, θα το κάνουν η Κίνα ή η Ρωσία. Εχει φτάσει μάλιστα στο σημείο να αφήσει να αιωρείται το ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής εισβολής.

Ο Τραμπ έχει επίσης αναφερθεί στην ιδέα της προσάρτησης του Καναδά. Λέγοντας ότι τα σύνορα δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια «τεχνητά χαραγμένη γραμμή», δεν κάνει ένα τυχαίο σχόλιο, αλλά διατυπώνει τις εδαφικές του βλέψεις. Από την εντολή προς το Συμβούλιο Γεωγραφικών Ονομάτων των ΗΠΑ να αναφέρεται στον Κόλπο του Μεξικού ως «Κόλπο της Αμερικής» έως την αλλαγή της ονομασίας της λίμνης Οντάριο σε «Λίμνη Αμερική», έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφείς τις επεκτατικές του φιλοδοξίες.

Βεβαίως, οι κινήσεις του Τραμπ δεν έχουν μέχρι στιγμής μεταφραστεί σε νέα αμερικανικά εδάφη. Ωστόσο, έχουν καθιερώσει τη ρητορική του εδαφικού αναθεωρητισμού, ενώ παράλληλα προωθούν τις προσπάθειες του Τραμπ να προσαρμόσει τη γεωπολιτική στη δική του βούληση. Οι απειλές του να «πάρει πίσω» τη Διώρυγα του Παναμά – με τη βία, εάν χρειαστεί – ώθησαν τον Παναμά να συμφωνήσει στον περιορισμό της κινεζικής παρουσίας στην περιοχή και να επιτρέψει την ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας.

Οι εδαφικές απειλές του Τραμπ διευκόλυναν επίσης μια εξοργιστική αρπαγή πόρων. Μετά την ανάπτυξη στρατευμάτων στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του προέδρου της, Νικολάς Μαδούρο, ο Τραμπ άφησε επανειλημμένα να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ θα «διοικούν» τη χώρα και έθεσε ως ενδεχόμενο να γίνει η 51η πολιτεία των ΗΠΑ. Η ηγέτιδα που άφησαν οι ΗΠΑ επικεφαλής – η αντιπρόεδρος του Μαδούρο, Ντέλσι Ροντρίγκες – έχει πλέον αποδεχθεί μια συμφωνία που δίνει στις ΗΠΑ τον έλεγχο περισσότερων των 65 δισεκατομμυρίων βαρελιών από τα αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας.

Άλλες χώρες λαμβάνουν υπόψη τις εξελίξεις. Ο δεξιός πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι, σύμμαχος του Τραμπ, αναζωπύρωσε πρόσφατα την εδώ και καιρό ανενεργή διαμάχη της χώρας με το Ηνωμένο Βασίλειο για τα Νησιά Φόκλαντ, ενισχύοντας τη ναυτική παρουσία της Αργεντινής στην περιοχή. Και η Θέουτα, ισπανικός θύλακας στις ακτές του Μαρόκου, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια συνοριακή κρίση υπό το βλέμμα του Τραμπ.

Ο αντίκτυπος της υιοθέτησης του εδαφικού αναθεωρητισμού από τον Τραμπ εκτείνεται ακόμη περισσότερο. Εάν οι ΗΠΑ μπορούν να διεκδικούν εδάφη στη βάση αόριστων δικαιολογιών περί «εθνικής ασφάλειας», η Κίνα μπορεί να πράξει το ίδιο στην Ταϊβάν, στα υπό ιαπωνική διοίκηση νησιά Σενκάκου και σε ολόκληρη τη Νότια Σινική Θάλασσα. Και η Ρωσία μπορεί να το κάνει στην Ουκρανία.

Ίσως καμία χώρα να μην εκμεταλλεύεται περισσότερο την έλλειψη σεβασμού του Τραμπ για την εδαφική ακεραιότητα από το Ισραήλ. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ αναγνώρισε μονομερώς την κυριαρχία του Ισραήλ στα συριακά Υψίπεδα του Γκολάν της Συρίας. Κατά τη δεύτερη θητεία του, αντιμετωπίζει ως νέα κανονικότητα τη συνεχιζόμενη διείσδυση του Ισραήλ σε συριακά εδάφη, για να μην αναφέρουμε την επέκταση της Τουρκίας στη βόρεια Συρία. Το ίδιο ισχύει για την παρουσία του Ισραήλ στον Νότιο Λίβανο, η οποία επιβεβαιώθηκε σε μνημόνιο κατανόησης με τη διαμεσολάβηση του Ρούμπιο.

Παρά το 20 σημείων ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ για τη Γάζα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η αμερικανική κυβέρνηση θα αμφισβητήσει το νέο ισραηλινό δόγμα ασφάλειας της «προωθημένης άμυνας», το οποίο μεταφέρει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε λεγόμενες ζώνες ασφαλείας πέρα από τα σύνορά του. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου ασφαλώς δεν μπορεί να πιστέψει την τύχη του.

Πρωινός καφές μετά αναγεννησιακής μουσικής

 

Giorgio Mainerio (ca. 1530/40 - 3 or 4 May 1582)
From IL PRIMO LIBRO DE BALLI A QUATRO VOCI, accomodati per cantar et sonar d'ogni sorte de instromenti di Giorgio Mainerio Parmeggiano Maestro di Capella della S. Chiesa d'Aquilegia [Venice, 1578]
I. Pass'e mezzo della Paganina (III)
II. Putta Nera Ballo Furlano (VI)
III. Tedescha (IX)
IV. Tedescha (XIII)
V. La Lavandara Gagliarda (X)
VI. Ungaresca (XIV)

Giovanni Gabrieli (c.1554/7-1612)
From CANZONI PER SONARE CON OGNI SORTE DI STROMENTI [Venice, 1608]
pub. Alessandro Raverij
VII. Canzon a 7
VIII. Canzon a 6
IX. Canzon a 5

Giovanni Giacomo Gastoldi (c.1554-1609)
From PRIMO LIBRO DELLA MUSICA A DUE VOCI [Milan, 1598]
X. Capriccio a due voci

Vincenzo Galilei (1520-1591)
From FRONIMO DIALOGO DI VINCENTIO GALILEI FIORENTINO, NEL QUALE SI CONTENGONO LE VERE, et necessarie regole del Intavolare la Musica nel Liuto
[Venice, 1568/84]
XI. Capriccio a due voci

Giovanni Giacomo Gastoldi (c.1554-1609)
XII. Capriccio a due voci

Alessandro Orologio (c. 1555 - Vienna, 1633)
From INTRADAE [...] 5 ET 6 VOCIBUS, QUARUM IN OMMI GENERE INSTRUMENTORUM MUSICORUM USUS POTEST, LIBER I, a.k.a. 28 INTRADAS [Helmstedt, 1597]
Dedicated to Christian IV of Denmark
XIII. Intrada a 5 (I)
XIV. Intrada a 5 (II)

Francesco Bendusi (d. ca 1553)
From OPERA NOVA DE BALLI DI FRANCESCO BENDUSI A QUATRO ACCOMODATI DA CANTARE & SONARE D'OGNI SORTE DE STROMENTI [Venice, A. Gardano, 1553]
XV. Cortesa padana e frusta

Anonymous (16th century)
XVI. Le forze d'Ercole e tripla

Vincenzo Ruffo (c.1508-1587)
From CAPRICCI IN MUSICA A TRE VOCI [Milan, 1564]
Dedicated to Marc'Antonio Martinengo
XVII. Capriccio ''Dormendo un giorno'' (after Philippe Verdelot, late 15th cent - c.1552?)
XVIII. Capriccio ''La gamba in basso e soprano''

Vincenzo Galilei
From FRONIMO [1568]
XIX. Contrappunto per due liuti

Francesco Canova (or CANONA) da Milano (1497-1543) / Johannes Matelart (before 1538-1607)
From INTABOLATURA DE LIUTO [Venice, 1536-63]
XX. Fantasia per due liuti

Luca Marenzio (1553?-1599) / Giovanni Bassano (1558-1617)
XXI. Tirsi morir volea, for 5 voices

Sperindio Bartoldo (ca.1530-1570)
From CANZONI FRANCESE INTAVOLATE PER SONAR D'ORGANO [Venice, 1591]
Dedicated to Jacomo Vicenti
XXII. Petit fleur
XXIII. Canzone francese


Performed by Ricercare-Ensemble Für Alte Musik Zürich
dir. Michel Piguet
Michel Piguet, Richard Erig, Renate Hildebrand, Käte Wagner, Nils Ferber (recorder, oboe, bassoon, crumhorn)
Anne van Royen, Anthony Bailes (lutes)
Jordi Savall, Adelheid Glatt (viol' da gamba)
Martha Gmunder (spinet)
Dieter Dyk (percussions)

KINA: ΕΝΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ME ANTIΓΡΑΦΑ ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΕΡΓΩΝ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

 

Changchun World Sculpture Park/Wikipedia

Διάσημα αγάλματα του κόσμου. Δείτε περίπου 50 από τα καλύτερα καλλιτεχνικά γλυπτά από όλο τον κόσμο από διάσημους καλλιτέχνες της εποχής και της εποχής τους. Κάθε φιγούρα αναπαράγεται σε ακριβείς διαστάσεις και αντιγράφεται ώστε να ανταποκρίνεται στα αυστηρά πρότυπα του πρωτότυπου γλυπτού. Μάθετε και κατανοήστε τι έκανε αυτά τα αγάλματα και τους καλλιτέχνες τους διάσημους για τα έργα τέχνης τους. Αυτοί είναι οι καλύτεροι καλλιτέχνες που παρουσιάζουν τα καλύτερα αγάλματά τους. Τα περισσότερα από αυτά (τα πρωτότυπα) βρίσκονται σε διάσημα μουσεία, πάρκα ή μνημεία. Η τοποθεσία των αγαλμάτων στο βίντεο βρίσκεται στο Πάρκο Γλυπτικής του Κόσμου (世界雕塑园) στο θεματικό πάρκο Window of the World (世界之窗) στη Σενζέν της Κίνας. Κάθε άγαλμα θα πρέπει να έχει μια πινακίδα που το περιγράφει, αλλά οι υπότιτλοι στο βίντεο θα πρέπει να είναι πιο ακριβείς. Τα παρακάτω είναι τα παγκοσμίως διάσημα αγάλματα (με τη σειρά):
The Hand of God (Auguste Rodin - 1896) France
The Thinker (Auguste Rodin - 1902) France
The Kiss (Auguste Rodin - 1886-1898) France
After Bathing (Etienne Maurice Falconet - 19th Century) France
Pauline Bonaparte as Venus Victrix (Antonio Canova - 1808) France
The Mediterranean (Aristide Maillol - 1902) France
Air (Aristide Maillol - 1936) France
Hugging Goats (20000BC) France
Voltaire (Jean-Antoine Houdon - 1781) France
The Marshal (Hugo Robus - 1922) France
Hercules the Archer (Antoine Bourdelle - 1909) France
Huastec Adolescent (16th Century) Mexico
Ball Player (1200-500BC) Mexico
A Sitting Boy (500BC) Mexico
Hunter (Inuit) Canada
Bird Spirit (Doris Hagiolok - 6th Century) Canada
Bear (Inuit) Canada
No Name (Inuit) Canada
Earth Mother Goddess (3000BC) India
Dancing Shiva (11th Century) India
Music-Playing Goddess (13th Century) India
Hindu Goddess (Ancient) India
Yakshi (11th Century) India
Isis Goddess (4th Century BC) Egypt: The Goddess Isis lamenting the death of her husband
Imhotep (2800BC) Egypt
Sitting Clerk (2500BC) Egypt
Pharaoh and His Empress (3000BC) Egypt
Gudea (2150BC) Iraq
Galloping Horse on Flying Swallow (100BC) China
Shun King (2000BC) China
Kiss (Constantin Brancusi - 1911) Romania
Venus at Willendorf (25000-20000BC) Austria
She-Wolf (600BC) Rome
Moses (Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni - 1515) Italy
David (Donato di Niccolò di Betto Bardi - 1415-1417) Italy
Bound Slave (Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni - 1510-1516) Italy
Augustus the Great (20BC) Italy
Apollo (Ancient) Greece
Doryphoros of Polykleitos (Polykleitos - 450-400BC) Greece
Discobolus (Myron of Eleutherae - 450BC) Greece
Farnese Hercules (Lysippos - 4th Century BC) Greece
Mermaid at Warsaw (Ludwika Nitschowa - 1939) Poland
Harvesting Woman (1955) Poland
The Docker (Constantin Meunier - 1896) Belgium
Music (Josef Václav Myslbek - 1907-1912) Czech Republic
Flat Torso (Alexander Archipenko - 1914) Ukraine
Resting (Antun Augustinčić - 1937) Klanjec, Yugoslavia
Susanna at Trial (August Saabye - 1882-1883) Denmark

Roma (1972 ): Φόρος τιμής του Federico Fellini στην αγαπημένη του «Αιώνια πόλη»

 

Roma (1972 film)

Το «Ρόμα» (Roma) του 1972 είναι μια ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη Federico Fellini, μερικώς αυτοβιογραφική, που αποτελεί έναν ύμνο στην Αιώνια Πόλη, παρουσιάζοντας μια σειρά από 느χά εικόνες και επεισόδια που συνδυάζουν τις αναμνήσεις του σκηνοθέτη με την παρατήρηση της σύγχρονης ζωής.


Η ταινία αφηγείται την άφιξη του νεαρού Fellini στη Ρώμη, με φόντο την εποχή του Μουσολίνι τη δεκαετία του 1930, και εναλλάσσεται με σκηνές από τη σύγχρονη δεκαετία του 1970, όπου ο σκηνοθέτης πλέον κινηματογραφεί την πόλη. Η πλοκή είναι χαλαρή, λειτουργώντας περισσότερο ως ένα καλειδοσκόπιο από εντυπώσεις, πρόσωπα και καταστάσεις, παρά ως μια συμβατική αφήγηση με εξέλιξη χαρακτήρων. Κεντρικό «πρόσωπο» της ταινίας είναι η ίδια η Ρώμη, με όλη της την ομορφιά, την ασχήμια, τη μεγαλοπρέπεια και την παρακμή.
Στυλ και Θεματική

Ο Fellini εγκαταλείπει την ανάγκη ενός παραδοσιακού σεναρίου, προτιμώντας μια σειρά από έντονες, συχνά σουρεαλιστικές και γκροτέσκες εικόνες. Η ταινία λειτουργεί ως μια κινηματογραφική αυτο-ψυχανάλυση, όπου ο σκηνοθέτης εξερευνά τις παιδικές και εφηβικές του μνήμες, ενώ ταυτόχρονα ασκεί κριτική στη σύγχρονη πραγματικότητα. Η αντίθεση μεταξύ του ζωντανού παρελθόντος (π.χ. γιορτές σε γειτονιές, θέατρα βαριετέ) και της αποξενωμένης σύγχρονης εποχής (π.χ. μποτιλιαρίσματα, πορείες) είναι συνεχής.


Μερικές από τις πιο διάσημες σκηνές περιλαμβάνουν:

    Την επίδειξη μόδας για τον Καρδινάλιο: Μια εξωφρενική, θεαματική σκηνή όπου κληρικοί και καλόγριες παρελαύνουν με περίτεχνα άμφια, η οποία γυρίστηκε στα στούντιο της Cinecittà.

    Το πορτραίτο της Άννα Μανιάνι: Η θρυλική Ιταλίδα ηθοποιός εμφανίζεται ως ο εαυτός της σε μια από τις τελευταίες της εμφανίσεις, λίγους μήνες πριν πεθάνει.

    Την καταστροφή των τοιχογραφιών: Κατά τη διάρκεια ανασκαφών σε κατακόμβες, οι αρχαίες τοιχογραφίες καταστρέφονται μόλις έρθουν σε επαφή με τον αέρα, ένα σύμβολο της φθαρτότητας του χρόνου.

Ο Peter Gonzales υποδύεται τον νεαρό Fellini, ενώ ο ίδιος ο σκηνοθέτης κάνει ένα σπάνιο cameo, συμβουλεύοντας νέους ακτιβιστές να είναι αληθινοί με τη φύση τους.


Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών του 1972, αλλά δεν συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα. Αν και κάποιοι κριτικοί τη θεωρούν σχετικά αδύναμη σε σύγκριση με αριστουργήματα , όπως το «8½» ή το «Amarcord», το «Ρόμα» θεωρείται κεντρικό σημείο αναφοράς που συνοψίζει όλες τις φελλινικές εμμονές. Το 2019, η ταινία αποκαταστάθηκε σε 4K από τη Cineteca di Bologna.

END TIMES FASCISM: ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΛΟΣΣΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

 

Ο φασισμός των εσχάτων καιρών – Η Ναόμι Κλάιν και η Άστρα Τέιλορ  τα βάζουν με την παγκόσμια οικονομική ελίτ

parallaximag.gr

Πηγή : theguardian.com

Εικόνα : facebook.com/naomi-klein

15–19 λεπτά

---

Το νέο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν ξεκινά στην κορυφή ενός βουνού, με δύο «πιστούς άνδρες να συγκεντρώνουν ακροατήριο για να μοιραστούν το όραμά τους». Πρόκειται για το όραμα μιας πόλης-παραδείσου, περιφραγμένης σε κάθε της είσοδο, όπου δεν χρειάζονται όπλα και όλοι οι κάτοικοι είναι πλούσιοι. Ο ένας άνδρας δακρύζει καθώς περιγράφει την ομορφιά της.

Η ανατροπή είναι ότι η εναρκτήρια σκηνή του *End Times Fascism* – το οποίο συνέγραψε με την Άστρα Τέιλορ – δεν αποτελεί μεταφορά. Οι άνδρες είναι ο Jared Kushner και ο Steve Witkoff. Το έτος είναι το 2026, το βουνό είναι το Νταβός. Η πόλη-παράδεισος θα ονομάζεται “Νέα Γάζα”.

Η συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας είχε ανέκαθεν διττό σκοπό: να προσφέρει στους υπερπλούσιους ένα βήμα για ενάρετα αφηγήματα τους, όσον αφορά τη φτώχεια και το κλίμα, και να μας δώσει μια γεύση από την αξιοζήλευτη ζωή τους.

Φέτος, γίναμε μάρτυρες μιας εικόνας όπου οι πλουσιότεροι άνδρες του κόσμου συγκεντρώθηκαν, με απόλυτη αναίδεια, για να συζητήσουν τις προοπτικές αξιοποίησης ενός ομαδικού τάφου ως ακινήτου.

Στο ίδιο οικονομικό φόρουμ, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε το «Συμβούλιο Ειρήνης» του για την ανοικοδόμηση της Γάζας – μια πρωτοβουλία που δεν απέδωσε τίποτα ουσιαστικό στους επτά μήνες που ακολούθησαν. Ωστόσο, το πιο σημαντικό, όπως επισημαίνει η Κλάιν, είναι το εξής: «Βομβαρδιζόμαστε από τόσα πολλά πρωτοφανή γεγονότα, που δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα αυτού που συμβαίνει: ανακοίνωσαν τη δημιουργία ενός ιδιωτικοποιημένου Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών».

«Όλοι κατανοούμε με κάποιο τρόπο τι σημαίνει η ακραία συσσώρευση πλούτου, όμως δεν νομίζω ότι αφιερώνουμε αρκετό χρόνο για να σκεφτούμε πραγματικά τις συνέπειες αυτής της συσσώρευσης και τι αντίκτυπο έχει αυτό σε ψυχολογικό επίπεδο. Μέρος της νέας, ξεδιάντροπης συμπεριφοράς που παρατηρούμε είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει όταν τέτοια ισχύς –οικονομική, επικοινωνιακή, τεχνολογική και στρατιωτική– συγκεντρώνεται στα χέρια μιας πολύ μικρής ομάδας ανθρώπων που δεν λογοδοτούν σε κανέναν. Παύουν πλέον να προσπαθούν να μας προσελκύσουν».

Ο όρος «φασισμός των εσχάτων καιρών» (End Times Fascism) περιγράφει τον κόσμο στον οποίο ζούμε, όπου τα συστατικά στοιχεία του αυταρχισμού εμφανίζονται παντού γύρω μας: οι αναρχο-φιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές στην Αργεντινή, η καταστροφή του ελεύθερου Τύπου στη Ρωσία, η διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών στην Ουγγαρία (μέχρι την απομάκρυνση του Βίκτορ Όρμπαν), ο «αντι-μεταναστευτικός νεοφασισμός» στην Ιταλία, η εργαλειοποίηση της τρανς ταυτότητας από τον Ζαΐρ Μπολσονάρου στη Βραζιλία, η ισλαμοφοβία στην Ινδία του Μόντι.

Πρόκειται, ωστόσο, για έναν φασισμό με μια ειδοποιό διαφορά. Οι υποστηρικτές του επιδιώκουν ενεργά μια αποκάλυψη —ή ένα κύμα αλληλένδετων αποκαλύψεων που θα πυροδοτηθούν από την κλιματική αλλαγή και το οικονομικό χάος— προκειμένου να μας ωθήσουν ταχύτερα προς έναν μετα-δημοκρατικό κόσμο, όπου μόνο λίγοι πλούσιοι θα επιβιώνουν και θα ευημερούν.

Το βιβλίο αυτό ξεκίνησε ως άρθρο στην εφημερίδα *Guardian*, «το οποίο έγινε viral», λέει η Κλάιν. «Η Άστρα κι εγώ ξέραμε ότι υπήρχε πολύ περισσότερο ρεπορτάζ να γίνει, αλλά σε προσωπικό επίπεδο, θέλαμε να περάσουμε τον επόμενο χρόνο μέσα στο μυαλό αυτών των ανθρώπων, μέσα σε αυτήν την κουλτούρα; Η Άστρα μου είπε: “Έχω μπει για τα καλά σε αυτόν τον λαβύρινθο, θα τους ακούω έτσι κι αλλιώς. Οπότε, ας νιώθω τουλάχιστον ότι κάνω κάτι γι’ αυτό”. Αυτός είναι ο λόγος που πρόκειται για το πρώτο βιβλίο που έχω γράψει από κοινού με άλλον συγγραφέα. Όταν πηγαίνεις σε σκοτεινά, τρομακτικά μέρη, είναι ωραίο να έχεις μαζί σου έναν φίλο».

Η Άστρα Τέιλορ είναι επίσης συγγραφέας, ακτιβίστρια και δημιουργός ντοκιμαντέρ, ενώ ίδρυσε το Debt Collective — ένα συναρπαστικό πείραμα οικοδόμησης οργανωμένης αλληλεγγύης, με χαρακτηριστικά συνδικαλιστικής δράσης, γύρω από το ζήτημα του προσωπικού χρέους, έχοντας ως μακροπρόθεσμους στόχους την κατάργηση των διδάκτρων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την κρατικοποίηση της υγειονομικής περίθαλψης και την ενίσχυση της δύναμης των ενοικιαστών.

Στο βιβλίο, η Κλάιν και η Τέιλορ μάς συστήνουν τους θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, τους Χριστιανούς Σιωνιστές και τους Χριστιανούς Εθνικιστές των ΗΠΑ, οι οποίοι προετοιμάζονται για τη Δευτέρα Παρουσία. Περιγράφοντας μια κατάσταση «οχυρωμένης επιβίωσης» (bunkered state), οι συγγραφείς συνδέουν τις καταστροφές που σχετίζονται με το κλίμα, τον μανιωδώς αντι-μεταναστευτικό στρατό που ενσαρκώνει η υπηρεσία ICE, και μια πολιτική βασισμένη σε ψευδείς υποσχέσεις και παραπληροφόρηση, για να σκιαγραφήσουν μια κοινωνία σε πυρετώδη κατάσταση και βαθιά διχασμένη, που δεν ξέρει τι να πιστέψει.

Ωστόσο, το πραγματικά τρομακτικό κομμάτι είναι η ενότητα-γέφυρα που αφορά τους δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας. Οι υπερ-πλούσιοι τρέφουν τις δικές τους φαντασιώσεις περί αποκάλυψης, οι οποίες δεν βασίζονται στην πίστη ή την ιδεολογία, αλλά σε μια ψύχραιμη και ορθολογική εκτίμηση του πώς θα διατηρήσουν καλύτερα τη θέση τους – στην πραγματικότητα, προτιμούν να βασιλεύουν στην κόλαση παρά να μοιράζονται τον παράδεισο. Και διαθέτουν όλα τα χρήματα που χρειάζονται για να διασφαλίσουν ότι θα φτάσουν εκεί.

«Πρόκειται για τάσεις που παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό», λέει η Κλάιν. «Είδα τον ιδιωτικοποιημένο θύλακα που γεννήθηκε μέσα από το σοκ και την καταστροφή, όταν έκανα ρεπορτάζ από το Ιράκ. Υπάρχει η εικόνα της Πράσινης Ζώνης, αυτής της “Σμαραγδένιας Πόλης” που διοικούνταν από τις ΗΠΑ στην καρδιά της Βαγδάτης, κατασκευασμένης από την Halliburton και όλους αυτούς τους ιδιώτες εργολάβους, οι οποίοι είχαν τη δύναμη να διορίζουν αντιβασιλέα.

Στα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου *Το Δόγμα του Σοκ* (2007), αναφέρομαι στο πώς αυτοί οι εργολάβοι μετακινήθηκαν από το Ιράκ στην περιοχή που επλήγη από τον τυφώνα Κατρίνα, καθώς και στην ιδέα ότι αυτές οι κλιματικές καταστροφές αποτελούν το επόμενο πεδίο ανάπτυξής τους. Οι δημοσιογράφοι άρχισαν να αποκαλούν τη Νέα Ορλεάνη “Βαγδάτη των βάλτων”. Όλη η παρέα ήταν εκεί: η Halliburton, η Bechtel, η Blackwater».

Ωστόσο —και το τονίζει ιδιαίτερα αυτό—, όσο χρήσιμο κι αν είναι να γνωρίζει κανείς την πρόσφατη ιστορία αυτών των τάσεων, δεν πρέπει να εφησυχάζει με τη σκέψη ότι τα έχει ξαναδεί όλα αυτά. «Βρίσκω την σημειολογική εικόνα της σπείρας πραγματικά χρήσιμη για να κατανοήσω το γεγονός ότι η εποχή μας είναι ταυτόχρονα οικεία και διαφορετική», λέει η Κλάιν. «Το χαρακτηριστικό της σπείρας είναι ότι κινείσαι κυκλικά, αλλά δεν καταλήγεις στο ίδιο σημείο. Αν η σπείρα έχει καθοδική πορεία, τότε γίνεται βαθύτερη, πιο στενή, αποκτά μεγαλύτερη ταχύτητα, μεγαλύτερη ορμή, περισσότερη θερμότητα, περισσότερη βία». Η εικόνα είναι ταυτόχρονα ποιητική και εξαιρετικά προσγειωτική.

Στην παρούσα συγκυρία, όπου οι κρίσεις και οι καταστροφές διαδέχονται η μία την άλλη τόσο συχνά που βρισκόμαστε σε μια διαρκή κατάσταση αποπροσανατολισμού και σοκ, το καθεστώς δεν παραμένει στατικό, αντίθετα, επιδεινώνεται συνεχώς.

«Υπάρχει αυτή η τάση να ανατρέχουμε στην ιστορία», λέει η Κλάιν. «Το έχουμε δει να συμβαίνει ξανά και ξανά. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο κόσμος άρχισε ξαφνικά να διαβάζει βιβλία ιστορίας για το Αφγανιστάν και το Ιράκ, καθώς και έργα του Τσόμσκι, προσπαθώντας να προσανατολιστεί. Το είδαμε να επαναλαμβάνεται κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν οι άνθρωποι διάβαζαν για τις επιδημίες του παρελθόντος. Όμως, κρύβεται μια παγίδα στην πεποίθηση ότι όλα έχουν ξανασυμβεί και ότι δεν υφίσταται κάποιο σωρευτικό αποτέλεσμα της ιστορίας. Μετά την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ —θα είμαι ειλικρινής μαζί σας— οι πωλήσεις του βιβλίου *Το Δόγμα του Σοκ* εκτοξεύτηκαν. Ο κόσμος έλεγε: “Είναι ακριβώς όπως τα είχες πει”, ενώ εγώ σκεφτόμουν: “Δεν νομίζω ότι είναι έτσι”».

«Στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, ακόμη και ο ελάχιστος ανταγωνισμός έπαιζε καθοριστικό ρόλο – μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αυτός ο ανταγωνισμός χάθηκε και ο καπιταλισμός σταμάτησε να προσπαθεί».

Υπήρχε, ωστόσο, μια ευαλωτότητα στο να είσαι υπερπλούσιος εκείνη την εποχή, διότι είτε είχες αποκτήσει τον πλούτο σου μέσω πολιτικών ιδιωτικοποιήσεων στις ΗΠΑ ή την Ευρώπη, είτε μέσω πιο κλεπτοκρατικών μεθόδων στα πρώην κομμουνιστικά κράτη, ήταν προφανές ότι αυτό που είχες ιδιοποιηθεί ήταν δημόσιος πλούτος.

«Έτσι, οργάνωναν τελετουργίες γοητείας και προσέλκυσης – είτε στο Νταβός είτε στο Άσπεν, στο TED ή στην Πρωτοβουλία Κλίντον (Clinton Global Initiative). Έλεγαν: “Θα θεραπεύσουμε τους αρρώστους και θα χρηματοδοτήσουμε τα σχολεία σας με αυτόν τον νέους και συναρπαστικούς τρόπους. Μη φοβάστε τον πλούτο μας. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν νέο τρόπο αναδιανομής προς όφελος του κοινωνικού συνόλου”».

Στην πορεία προς τις προεδρικές εκλογές του 2024, στο ξενοδοχείο Faena στο Μαϊάμι, ο Peter Thiel διοργάνωσε συζητήσεις σε πάνελ με τίτλο «Ο Εχθρός», κατονομάζοντας ως αντιπάλους τους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης, την «αρχή της προφύλαξης» και την «κοινωνική ευθύνη», ενώ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ένα θεματικό πάρτι μεταμφιέσεων με τίτλο «Χορός της Αποκάλυψης».

Ορισμένες από τις αμφιέσεις, όπως γράφουν οι Klein και Taylor, περιλάμβαναν έναν «γιατρό της ευγονικής» και έναν «σεφ από την Αϊτή με ένα ματωμένο παιχνίδι-γάτα να κρέμεται από την ποδιά του» (μια αναφορά στη φάρσα περί μεταναστών που έτρωγαν κατοικίδια στο Σπρίνγκφιλντ, η οποία διαδόθηκε το 2024 και επαναλήφθηκε τόσο από τον Trump όσο και από τον JD Vance), ένα ζευγάρι που φορούσε τηλεειδοποιητές ως μια «αστεία» αναφορά στη φονική επίθεση του Ισραήλ στον Λίβανο.

Ο Thiel τάσσεται ανοιχτά κατά της δημοκρατίας εδώ και χρόνια, γράφοντας το 2009: «Δεν πιστεύω πλέον ότι η ελευθερία και η δημοκρατία είναι συμβατές». Ωστόσο, άλλοι δισεκατομμυριούχοι του κλάδου της τεχνολογίας έχουν κάνει πλήρη στροφή. «Ο Τζεφ Μπέζος μετονόμασε ένα στάδιο στο Σιάτλ σε “Climate Pledge Arena” και απένειμε βραβεία για τη Γη», επισημαίνει η Κλάιν.

ΟΊλον Μασκ επένδυσε στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και κάποτε έβλεπε τον εαυτό του ως σωτήρα. «Κάθε φορά που κάποιος βρισκόταν σε δύσκολη θέση, ο Μασκ έσπευδε να τον σώσει: “Θα σώσω το Πουέρτο Ρίκο”, “Θα σώσω τα παιδιά που έχουν παγιδευτεί στο ορυχείο”. Είναι ωραίο να είσαι υπερήρωας, έτσι δεν είναι; Αλλά αν πρόκειται να είσαι υπερήρωας, πρέπει να σε λατρεύουν. Και ο κόσμος σταμάτησε να τους λατρεύει».

Πλέον, οι δεσμεύσεις για το κλίμα έχουν εξαφανιστεί, αντικατασταθεί από έναν επιδεικτικό μηδενισμό όσον αφορά την αποτροπή της κλιματικής κρίσης, σε συνδυασμό με την αποφασιστικότητα για την κατασκευή όλο και περισσότερων κέντρων δεδομένων.

«Δεν έχουμε να κάνουμε με ανόητους ανθρώπους που δεν κατανοούν την κλιματική αλλαγή», λέει η Klein. «Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει να συνδέεις μεταξύ τους 35 στρόβιλους φυσικού αερίου στο Μέμφις». (Σημαίνει τεράστια κατανάλωση ενέργειας και νερού, καθώς και καταστροφή της ποιότητας του αέρα και του ηχητικού περιβάλλοντος στην περιοχή, όλα αυτά για να τροφοδοτήσει ο Μασκ το Grok, το μεγάλο γλωσσικό μοντέλο του που κατά καιρούς υιοθετεί ναζιστική ρητορική.)

Η ταχύτητα με την οποία δισεκατομμυριούχοι, που προηγουμένως έκλιναν προς τους Δημοκρατικούς, τάχθηκαν στο πλευρό του Trump το 2024 ήταν συγκλονιστική. «Δεν νομίζω ότι η φάση κατά την οποία ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ  φαινόταν να νοιάζεται βαθιά για τη δημοκρατία και την κλιματική αλλαγή ήταν πραγματική», λέει η Klein. «Μεταμορφώνεται σε ό,τι εξυπηρετεί τις επιχειρήσεις του. Προσωπικότητες όπως ο Thiel και ο Μασκ—όπου υπάρχει πραγματική ιδεολογία— είναι πιο εύκολο να κατανοηθούν από πρόσωπα όπως ο Μπέζος και ο Ζούκερμπεργκ, όπου πραγματικά νιώθεις ότι δεν υπάρχει ουσία από πίσω. Είναι απλώς αδιάφοροι τύποι που έγιναν πάμπλουτοι».

Την ενδιαφέρει, εν μέρει, ο συνδυασμός γεγονότων που δημιούργησε αυτούς τους άνδρες, πολλοί από τους οποίους διαμορφώθηκαν κατά την έκρηξη της εποχής των dot-com, όταν τους λάτρευαν σαν θεούς και εμφανίζονταν στο εξώφυλλο του περιοδικού Time καθισμένοι σε χρυσούς θρόνους.

Τελικά, ωστόσο, «ολοκληρώνουμε το βιβλίο καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο πλούτος έχει τις δικές του αποδιοργανωτικές επιδράσεις. Σχεδόν αναπόφευκτα σε μετατρέπει σε υποστηρικτή της ανωτερότητας μιας ομάδας έναντι άλλων, επειδή οι άνθρωποι είναι όντα που ζουν μέσα από αφηγήσεις και χρειάζεσαι μια ιστορία για να δικαιολογήσεις το εξής: γιατί εσύ; Γιατί έχεις τόσα πολλά σε μια εποχή τόσο μεγάλης στέρησης και ανάγκης; Και η μόνη διαθέσιμη ιστορία είναι ότι έχεις κάτι που το δικαιολογεί αυτό».

Υπάρχει μια νέα, προκλητική χροιά στα επιχειρήματα των υπερ-πλουσίων: ρητή υποστήριξη της ευγονικής και ισλαμοφοβία, καθώς και μια ωμή ικανοποίηση στην προοπτική ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα εξαφανίσει τις θέσεις εργασίας μας. Μοιάζει σχεδόν σαν να μας προκαλούν να εξεγερθούμε, απλώς και μόνο για να αποδείξουν ότι η εξέγερση είναι μάταιη.

Σε αυτό το σημείο, πάντως, η Κλάιν διαφωνεί. Δεν ξεπερνά τις συλλογικές μας δυνατότητες η δημιουργία ενός κινήματος «αφοπλισμού του πλούτου» ή ενός κινήματος «τεχνολογικού αφοπλισμού». Αναφέρεται στα αδέλφια Pearson, οι οποίοι μάχονται ενάντια στο κέντρο δεδομένων «Colossus 2» του Μασκ στο Μέμφις: «ο τρόπος με τον οποίο συνδέουν τόσο συνειδητά τον αγώνα τους με την ιστορία του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα και του κινήματος για την περιβαλλοντική δικαιοσύνη στο Μέμφις, ανατρέχοντας στους πρώην σκλαβωμένους ανθρώπους που ίδρυσαν το Boxtown. Εδώ δολοφονήθηκε ο Martin Luther King Jr, αφού είχε διαδηλώσει μαζί με τους εργαζόμενους στην αποκομιδή απορριμμάτων του Μέμφις». Ο KeShaun Pearson ηγείται της οργάνωσης Memphis Community Against Pollution, η οποία έχει πετύχει σημαντικές νίκες ενάντια σε αγωγούς πετρελαίου και στη βιομηχανική απελευθέρωση καρκινογόνων χημικών, ενώ τώρα κινητοποιείται ενάντια στα κέντρα δεδομένων. Ο αδερφός του, Justin Pearson, είναι υποψήφιος για το Κογκρέσο.

Στο *End Times Fascism*, η Κλάιν και η Τέιλορ επικαλούνται την έννοια του Βάλτερ Μπένγιαμιν «jetztzeit» (κυριολεκτικά αποδίδεται ως ο «χρόνος του τώρα»), μια στιγμή τόσο φορτισμένη με το πνεύμα και τον επείγοντα χαρακτήρα της επανάστασης, ώστε συσπειρώνει την ενέργεια όλων των κινημάτων που προηγήθηκαν. Και πάλι, πρόκειται για μια ποιητική έννοια, αλλά ταυτόχρονα είναι κυριολεκτική και παρατηρήσιμη.

Αν θέλουμε να αντιταχθούμε σε αυτή τη νέα φασιστική τάση, πρέπει πραγματικά να δράσουμε άμεσα. «Δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ τέτοια γλώσσα, προσπαθώ να είμαι μετρημένη, αλλά νομίζω ότι έχω κερδίσει το δικαίωμα να κλιμακώσω τη στάση μου», λέει η ίδια. «Στη συγκυρία που διανύουμε, ο κόσμος είναι πραγματικά εξοργισμένος – και όσο κι αν θυμώνεις, δεν είναι ποτέ αρκετό. Διότι υπάρχει κάτι βαθιά οδυνηρό στο να μην πιστεύεις πια στο μέλλον, στο να μην αναγνωρίζεις καμία αξία στο κοινό μας σπίτι, στον φυσικό κόσμο. Είναι προδότες της Δημιουργίας».

Η Κλάιν δεν στερείται λόγων για να αγωνιστεί. «Έχω επιλέξει να ζω πολύ κοντά στη φύση, σε μια αρκετά άγρια ​​περιοχή της Βρετανικής Κολομβίας», λέει. «Τις σκοτεινές νύχτες, ο ουρανός μοιάζει με πέπλο από αστέρια. Κι όμως, τώρα βλέπουμε τόσα πολλά από αυτά που αποκαλώ “διαστημικά ζωύφια του Ίλον” (τους δορυφόρους Starlink) να σέρνονται στον ουρανό. Εκείνος θέλει να εκατονταπλασιάσει τον αριθμό τους. Ποιος είπε ότι μπορεί να το κάνει; Ποιος του έδωσε αυτό το δικαίωμα; Εκεί ακριβώς πηγάζει ο θυμός μου. Εξοργίζομαι με τα αστέρια. Εξοργίζομαι με τις όρκες. Εξοργίζομαι με τη Γάζα. Άλλοι άνθρωποι θα βρουν την αφορμή για τον δικό τους θυμό κάπου αλλού. Πρέπει να εντοπίσουμε τι αγαπάμε βαθύτερα και να παλέψουμε με όλη μας τη δύναμη».

ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΗΤΟ ΕΧΘΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  PETER THIEL

...

Peter Thiel

LiFO

https://www.lifo.gr › tags › peter-thiel

«Αλκαζάρ ή αλλιώς Χαμζά Μπέη Τζαμί»: η ανακαίνισή του είναι πλέον γεγονός στη Θεσσαλονίκη

 

Από το Χαμζά Μπέη Τζαμί στο Αλκα­ζάρ 

Στάθης Γκότσης

documentonews.gr

 7–9 λεπτά

---

Η απο­κα­τάσταση, έπειτα από περίπου τέσ­σε­ρις δεκα­ε­τίες που ήταν κρυμ­μένο πίσω από λαμα­ρίνες, ενός εμβλη­μα­τι­κού και μονα­δι­κού μνη­μείου όπως είναι το τζαμί του Χαμζά Μπέη, γνω­στότερο ως Αλκα­ζάρ, είναι ένα σπου­δαίο γεγο­νός όχι μόνο για την πόλη, αλλά και ευρύτερα. Βέβαια, καθώς υπάρ­χουν ακόμη σε εξέλιξη κάποιες –λιγο­στές– εργα­σίες, οικο­δο­μι­κές και συντήρη­σης, και το έργο δεν έχει επίσημα παρα­λη­φθεί πλήρως, δεν είναι απόλυτα ακρι­βείς οι δια­τυ­πώ­σεις του δελ­τίου Τύπου (1/9) του υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού (ΥΠΠΟ) ότι «ολο­κλη­ρώ­θη­καν οι εργα­σίες απο­κα­τάστα­σης του ιστο­ρι­κού μνη­μείου Χαμζά Μπέη (Αλκα­ζάρ) στη Θεσ­σα­λο­νίκη […] με το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού να τηρεί στο ακέραιο τη σχε­τική δέσμευση για την ολο­κλήρωση των εργα­σιών απο­κα­τάστα­σης και συντήρη­σης, έως τις 31 Αυγούστου». Ούτε ισχύει επα­κρι­βώς η σχε­τική δήλωση της υπουρ­γού Πολι­τι­σμού Λίνας Μεν­δώνη πως «το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού υπήρξε απο­λύτως συνε­πές στη δέσμευσή του» απένα­ντι στο Ταμείο Ανάκαμ­ψης και Ανθε­κτι­κότη­τας (ΤΑΑ) «να έχουν ολο­κλη­ρω­θεί έως τις 31 Αυγούστου όλες οι εργα­σίες που χρη­μα­το­δο­τήθη­καν από τους πόρους του». Αλλω­στε, το ίδιο το ΥΠΠΟ κάνει λόγο για «επίσημη απόδοση στους Θεσ­σα­λο­νι­κείς μέσα στο πρώτο δεκα­ήμερο του Οκτω­βρίου», παρα­πέμπο­ντας σε επόμενα εγκαίνια.

Μικρό το κακό θα έλεγε κανείς μπρο­στά στον πλήρη εκτρο­χια­σμό των χρο­νο­δια­γραμ­μάτων για άλλα, τεράστιου προ­ϋπο­λο­γι­σμού έργα του ΥΠΠΟ, όπως τα αρχαιο­λο­γικά μου­σεία της Χίου, του Αργο­στο­λίου και των Ενάλιων Αρχαιο­τήτων στον Πει­ραιά, τα οποία και απε­ντάσ­σο­νται από το ΤΑΑ. Η Λ. Μεν­δώνη έχει δίκιο πάντως να τονίζει πως το τζαμί του Χαμζά Μπέη –κι ας απο­φεύγει να ανα­φέρει τη λέξη «τζαμί»…– είναι ένα λαμπρό μνη­μείο «άρρη­κτα συν­δε­δε­μένο με τη δια­χρο­νική ιστο­ρία της Θεσ­σα­λο­νίκης, από την ίδρυσή του τον 15ο αιώνα έως τη νεότερη εποχή, όταν λει­τούρ­γησε ως κινη­μα­το­γράφος και έγινε ευρύτερα γνω­στό ως “Αλκα­ζάρ”, όνομα που παρα­μένει ζωντανό στη συλ­λο­γική μνήμη των Θεσ­σα­λο­νι­κέων».

Η εσωτερική αυλή του μνημείου με τα τοξωτά ανοίγματα

Ιστο­ρία και σημα­σία

Το τζαμί του Χαμζά Μπέη βρίσκε­ται στη συμ­βολή των οδών Εγνα­τίας και Βενι­ζέλου και πρόκει­ται για το παλαιότερο ισλα­μικό τέμε­νος που χτίστηκε στην πόλη, αλλά και ένα από τα ελάχι­στα δείγ­ματα πρώ­ι­μης οθω­μα­νι­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής στα Βαλ­κάνια. Σύμ­φωνα με κτη­το­ρική επι­γραφή που είναι εντοι­χι­σμένη στη δυτική όψη της αίθου­σας προ­σευ­χής, το τέμε­νος ανε­γέρθηκε αρχικά ως μεστζίτ, δηλαδή συνοι­κια­κός μου­σουλ­μα­νι­κός ευκτήριος οίκος χωρίς μιναρέ, το έτος Εγίρας 872 (1467/8). «Αυτό το ευλο­γη­μένο τέμε­νος» γράφει η επι­γραφή, «χτίστηκε από τη Χαφσά, κόρη του Χαμζά Μπέη». Ο ναύαρ­χος Χαμζά Μπέη, το όνομα του οποίου φέρει το μνη­μείο, συμ­με­τείχε ως διοι­κη­τής του οθω­μα­νι­κού στόλου στην πολιορ­κία και κατάληψη της Θεσ­σα­λο­νίκης το 1430. Βρήκε τρα­γικό θάνατο (με ανα­σκο­λο­πι­σμό) το 1460, μαζί με τον Θωμά Κατα­βο­ληνό, σημα­ντικό Κων­στα­ντι­νου­πο­λίτη λόγιο και γραμ­μα­τέα του σουλ­τάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή, όταν αμφότε­ροι, απε­σταλ­μένοι του σουλ­τάνου στη Βλα­χία για δια­πραγ­μα­τεύσεις με τον ηγε­μόνα Βλαντ Γ΄ (τον δια­βό­ητο «κόμη Δράκουλα»), έπε­σαν σε ενέδρα από τις δυνάμεις του Βλαντ.

Άποψη του εσωτερικού διακόσμου της αίθουσας του μιχράμπ

Στη σημε­ρινή μορφή του το μνη­μείο είναι σύνθετο στην κάτοψη, με το αρχικό του κτίσμα να περιο­ρίζε­ται στην τετράπλευρη αίθουσα προ­σευ­χής με τον εντυ­πω­σιακό μολυ­βδο­σκε­πα­στο τρούλο που έχει μέγι­στο ύψος 17 μ. Γύρω του ανα­πτυσ­σόταν κήπος με σιντρι­βάνι. Στα μέσα του 16ου αι. επε­κτάθηκε με την προ­σθήκη περι­στώου σε σχήμα Π, ενώ προ­στέθηκε και μινα­ρές, σημα­το­δο­τώ­ντας την εξέλιξή του από μεστζίτ σε τζαμί. Το συγκρότημα ολο­κλη­ρώ­θηκε μετά τα μέσα του 16ου αι. με την προ­σθήκη περίστυ­λης αυλής που ενσω­μάτωσε και τον μιναρέ.

Σε αυτήν τη φάση κατα­σκευής χρη­σι­μο­ποι­ήθη­καν και πολυ­άρι­θμα αρχι­τε­κτο­νικά μέλη από προ­γε­νέστερα κτίσματα, που απο­σπάστη­καν το 1569 με εντολή του σουλ­τάνου Σελίμ Β΄ από τρεις του­λάχι­στον σε λει­τουρ­γία τότε χρι­στια­νι­κούς ναούς της Θεσ­σα­λο­νίκης, τον Αγιο Μηνά, τον μητρο­πο­λι­τικό ναό των Ασω­μάτων (Ροτόντα) και το γνω­στό από τις πηγές μονα­στήρι της Θεο­τόκου του Υπο­μι­μνήσκο­ντος. Ετσι, μέχρι σήμερα υπάρ­χουν στο περι­στύλιο του αίθριού του είκοσι δύο μαρ­μάρι­νες κολόνες και δεκα­πέντε κιο­νόκρανα παλαιο­χρι­στια­νι­κών χρόνων (5ος – 6ος αι.). Ας σημει­ω­θεί πως το Χαμζά Μπέη Tζαμί είναι το μονα­δικό στα Βαλ­κάνια που δια­θέτει αίθριο, με εξαίρεση τα τζα­μιά της Αδρια­νούπο­λης και της Κων­στα­ντι­νούπο­λης, πόλεις που υπήρ­ξαν πρω­τεύου­σες της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας. Η συνο­λική έκταση του συγκρο­τήμα­τος φτάνει τα 1.150 τ.μ., γεγο­νός που καθι­στά το τζαμί του Χαμζά Μπέη το μεγα­λύτερο τέμε­νος της ελλη­νι­κής επι­κράτειας.

Άποψη του εσωτερικού τοιχογραφικού διακόσμου στον τρούλο και στις κόγχες

Πορ­νο­σι­νεμά

Το τζαμί του Χαμζά Μπέη επέζησε από τη μεγάλη πυρ­κα­γιά του 1917 που κατέστρεψε και άλλαξε τη μορφή μεγάλου μέρους του ιστο­ρι­κού κέντρου της Θεσ­σα­λο­νίκης. Μετά την ανταλ­λαγή πλη­θυ­σμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρ­κίας η λατρευ­τική του χρήση τερ­μα­τίστηκε και το 1926 κηρύχθηκε δια­τη­ρη­τέο μνη­μείο. Τότε ξεκίνησε και η δεύτερη περίο­δος της ζωής του, αρχικά ως τηλε­γρα­φείο, στη συνέχεια ως εμπο­ρι­κός χώρος. Στις αρχές της δεκα­ε­τίας του 1930 η περίστυλη αυλή του μετα­τράπηκε σε κινη­μα­το­γράφο με το όνομα «Αλκα­ζάρ», που έμελλε να κυριαρ­χήσει, αφήνο­ντας στη λήθη την αρχική χρήση και επω­νυ­μία του. Ο θρυ­λι­κός κινη­μα­το­γράφος της παλιάς Θεσ­σα­λο­νίκης έπαιξε στην οθόνη του αμέτρη­τες ται­νίες α΄ προ­βο­λής, αρχικά του βωβού με ορχήστρα δέκα ατόμων και μετά του ομι­λούντος κινη­μα­το­γράφου, μέχρι τις αρχές της δεκα­ε­τίας του ’80.

Από τη δεκα­ε­τία του 1970 όμως ξεκίνησε η παρα­κμή. Με προ­βολή καθη­με­ρινά δύο έργων, με τουρ­κικά, αιγυ­πτιακά και ινδικά μελό, με καράτε και τελικά με ται­νίες πορνό. «Εάν ένα χρι­στια­νικό μνη­μείο σε μη ελλη­νικό έδα­φος μετα­τρε­πόταν σε σινέ-πορνό, αντι­λαμ­βάνε­στε ότι θα ήταν μέγα θέμα» είχε σχο­λιάσει παλαιότερα την εξέλιξη αυτή ο τρα­γου­δο­ποιός Αργύρης Μπα­κιρ­τζής, που υπη­ρέτησε και ως αρχι­τέκτο­νας ανα­στη­λω­τής στο ΥΠΠΟ. Στο Αλκα­ζάρ, πάντως, φιλο­ξε­νήθηκε και η πρώτη διορ­γάνωση το 1984 του Διε­θνούς Φεστι­βάλ Τζαζ και Αυτο­σχε­δια­ζόμε­νης Μου­σι­κής του Δήμου Θεσ­σα­λο­νίκης, ενός από τα σημα­ντι­κότερα jazz events που οργα­νώ­θη­καν ποτέ στη χώρα.

Η αποκατεστημένη αψιδωτή στοά

Σήμερα το Χαμζά Μπέη Tζαμί έχει επου­λώ­σει τις πλη­γές του από τις αυθαίρε­τες και επι­κίν­δυ­νες μετα­σκευές χρόνων και ετοι­μάζε­ται για μια νέα ζωή. Οι ανα­στη­λω­τι­κές επι­λο­γές, βέβαια, στις οποίες μας έχει συνη­θίσει τα τελευ­ταία χρόνια η αρμόδια Διεύθυνση Ανα­στήλω­σης Βυζα­ντι­νών και Μετα­βυ­ζα­ντι­νών Μνη­μείων του ΥΠΠΟ (μεγάλα ποσο­στά νέου υλι­κού, συμπλη­ρώ­σεις συχνά αυθαίρε­τες και σύμ­φωνα με αρχές που απο­κλίνουν από τις καθιε­ρω­μένες, αισθη­τική που παρα­πέμπει σε σύγ­χρονη εργο­λα­βική κατα­σκευή και δεν ακο­λου­θεί την «αύρα» του μνη­μείου) δεν λείπουν και σε αυτή την περίπτωση. Ερώ­τημα παρα­μένει, τέλος, το εάν η δια­χείριση, αλλά και η φύλαξη του μνη­μείου θα παρα­μείνει στην αρμόδια Εφο­ρεία Αρχαιο­τήτων Πόλης Θεσ­σα­λο­νίκης ή αν θα περάσει στο MoMus, το οποίο και ανέλαβε τη διορ­γάνωση της πρώ­της φωτο­γρα­φι­κής έκθε­σης που θα φιλο­ξε­νη­θεί στον χώρο.

ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ

Ευαγγελία Κανταρτζή: «Αλκαζάρ ή αλλιώς Χαμζά Μπέη Τζαμί»

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

 

Στέλιος Κούλογλου:«Σε κάθε απόφαση του κ. Μητσοτάκη, ακολούθα το χρήμα»

Militaire News

militaire.gr

3–4 λεπτά

---

Ο Στέλιος Κούλογλου, πρώην ευρωβουλευτής, πρωτοπόρος της ελληνικής ερευνητικής δημοσιογραφίας, στην κλασική πλέον σειρά ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ με τον τίτλο «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα», ερεύνησε και ανέλυσε ιστορικά και σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, από τον ελληνικό και τον διεθνή χώρο.

Σήμερα διευθύνει την ιστοσελίδα ανεξάρτητης ενημέρωσης, με τον τίτλο «tvxs», που ο ίδιος προ ετών δημιούργησε.

Στην παρούσα συνέντευξη στον Κώστα Βέργο και  στα «Περιγράμματα», ο κ. Κούλογλου απαντάει σε ζητήματα που αφορούν την κατάσταση της δημοσιογραφίας σήμερα στην χώρα μας και στον κόσμο, τις νέες τεχνικές παρακολουθήσεων και κατασκοπείας, και, τέλος, την παρουσία ή απουσία της Ευρώπης και της Ελλάδας στις διεθνείς εξελίξεις. Επίσης θέτει το ζήτημα της διαφάνειας και αδιαφάνειας των εξοπλιστικών προγραμμάτων, σε ένα τομέα με πλούσια την παράδοση της μίζας εν ονόματι «εθνικών» μυστικών. Ειδικότερα τα θέματα που διαλαμβάνει η σημερινή μας συζήτηση είναι:

(1) η κατασκευή ψευδών (fake) ειδήσεων και η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης,

(2) οι παρακολουθήσεις, οι πιθανοί εκβιασμοί, το Predator και άλλα προγράμματα κατασκοπείας εταιρειών ισραηλινών συμφερόντων,

(3) ο «Θόλος του Αχιλλέα», ο θόλος του Ισραήλ και η μονοπρόσωπη ελληνική διαπραγμάτευση,

(4) το δοκιμαζόμενο δόγμα «ο εχθρός του εχθρού φίλος»,

(5) η στρατιωτική συνεργασία με την Σαουδική Αραβία μετά την περίφημη «συμφωνία της Μέκκας» και ο ρόλος της πυροβολαρχίας Patriot στην χώρα της Aramco,

(6) η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η περίπτωση του γερμανικού AFD και το Rearm Europe and Turkey, (7) η ηχηρή απουσία της Ευρώπης, όπως και της χώρας μας, από το πεδίο των διπλωματικών πρωτοβουλιών, και ενώ οι πόλεμοι μαίνονται στην ευρύτερη γειτονιά.

ΕΦΤΑ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ /Δημήτρης Μαραμής, «Σκηνές από μια βωβή ταινία» · Dimitris Maramis, «Scenes from a silent movie»

Ο Δημήτρης Μαραμής γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σύνθεση και πιάνο στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής και Δράματος της Ουαλίας στη Μεγάλη Βρετανία. Στη σύνθεση, δάσκαλός του ήταν ο κλασικός Βρετανός συνθέτης Brian Elias, (ο οποίος είναι) επίσης καθηγητής στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής, και στο πιάνο, ο διεθνής Ρώσος πιανίστας Mikhail Kazakevich.
Του απονεμήθηκε βραβείο φέτος, το 2012, για την πρωτότυπη μουσική επένδυση του έργου Ερωτόκριτος, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, στο Ακροπόλ. Συνολικά, έχει συνθέσει μουσική για περισσότερα από 35 θεατρικά έργα στη Βρετανία και την Ελλάδα. Μερικά από αυτά είναι: Πικάσο, Ερωτόκριτος, Οθέλλος, Συρανό ντε Μπερζεράκ, Ματωμένος Γάμος, Ελντοράντο, Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Δεσποινίς Τζούλι, Ο Άνθρωπος-Ελέφαντας,  Επικίνδυνες σχέσεις, Όπως Σας Αρέσει, Πέερ Γκιντ, Αντώνιος και Κλεοπάτρα, Οι Γυναίκες της Τροίας, Τρεις Αδελφές, Γυάλινος Ζωολογικός Κήπος, Γάτα σε μια Στέγη Εφήβων, Όχι για Αηδόνια κ.λπ. Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα, με το Εθνικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Αγγλική Ομάδα Σαίξπιρ στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Θέατρο Σέρμαν στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα, το Φεστιβάλ Δημητρίων κ.λπ.

Αναλυτικά: Δημήτρης Μαραμής/Βικιπαίδεια

 

Η Έμιλι Ουίλσον μεταφράζει ξανά την «Οδύσσεια»: «Η Οδύσσεια δεν είναι απλώς ένα υπερθέαμα δράσης»

 

Πηγή φωτογραφίας: Meninaida – Own work, CC BY-SA 4.0

Η Έμιλι Ουίλσον μεταφράζει ξανά την «Οδύσσεια»

diastixo.gr

Δημοσιεύτηκε 11 Σεπτεμβρίου 2026

Η διακεκριμένη Αγγλοαμερικανίδα κλασική φιλόλογος Έμιλι Ουίλσον γνωστοποίησε την απόφασή της να ξεκινήσει μια εντελώς νέα μετάφραση της Οδύσσειας του Ομήρου στα αγγλικά, προκειμένου να προσφέρει μία εναλλακτική οπτική απέναντι στην πολυσυζητημένη κινηματογραφική μεταφορά του έπους από τον Κρίστοφερ Νόλαν.

Η Ουίλσον, η οποία το 2017 έγραψε ιστορία ως η πρώτη γυναίκα που μετέφρασε την Οδύσσεια  στα αγγλικά, εξήγησε ότι η απόφασή της να ξαναπιάσει το κείμενο από την αρχή πηγάζει από την ανησυχία της για τον τρόπο με τον οποίο η χολιγουντιανή παραγωγή θα διαμορφώσει τη συλλογική αντίληψη του κοινού για τον Όμηρο. Στη νέα της μετάφραση, όπως προανήγγειλε, θα υιοθετήσει διαφορετικές υφολογικές και ποιητικές επιλογές σε σύγκριση με την προηγούμενη προσέγγισή της, δίνοντας ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στη ρυθμική ζωντάνια του πρωτότυπου κειμένου και στις πολυεπίπεδες ηθικές εντάσεις του έπους.

«Όταν μια ταινία τέτοιου βεληνεκούς πρόκειται να κυριαρχήσει στην παγκόσμια ποπ κουλτούρα, είναι κρίσιμο να υπάρχει στον δημόσιο διάλογο μια ισχυρή, αδούλωτη λογοτεχνική φωνή που να υπενθυμίζει ότι η Οδύσσεια  δεν είναι απλώς ένα υπερθέαμα δράσης», σχολίασε η Ουίλσον, η οποία είχε εκφράσει ανοιχτά τη δυσφορία της για τον τρόπο με τον οποίον ο Νόλαν διαχειρίστηκε το ομηρικό έπος, χαρακτηρίζοντας άθλιο το σενάριο και υποστηρίζοντας ότι η ταινία στερείται πολλών από τα στοιχεία που κάνουν την Οδύσσεια  σπουδαία. «Θα ντρεπόμουν αν είχα γράψει κάποιο μέρος αυτού του σεναρίου», ανέφερε σε δοκίμιό της στο London Review of Books (δείτε εδώ).

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΝΤΕΝ :Μοντέρνος Χορός εμπνευσμένος από έργα του μεγάλου γλύπτη Ροντέν

Dance with Rodin - Ballet Julien Lestel
A film by Patrick Lauze
Choreography - Julien Lestel
Performers - Ballet Julien Lestel

Music:
Iván Julliard
Ólafur Arnalds
A Winged Victory For The Sullen
Αφού διασκεύασε τμήματα της χορογραφίας του σε διάσημα μουσεία του Παρισιού, ο χορογράφος Julien Lestel εργάζεται τώρα πάνω σε μια νέα δημιουργία εμπνευσμένη από τα έργα του Ροντέν.
Ιδιαίτερα εμπνευσμένος από τον διάσημο γλύπτη, αυτό που τον γοητεύει πάνω απ' όλα είναι η κίνηση που αναδύεται από όλα τα έργα του. Μη αναζητώντας ούτε την ομοιότητα με κάθε κόστος, ούτε την ιδανική ομορφιά, ο Ροντέν απεικονίζει τη χειρονομία, τον ρυθμό και την ορμή που αποκαλύπτουν την ποικιλομορφία της ανθρώπινης έκφρασης. Ο Ροντέν ήθελε να κάνει τα πράγματα πραγματικά και, πέρα ​​από τα φαινόμενα, να αποκαταστήσει την αλήθεια του σώματος.
Πέρα από τα ζητήματα ανατομικής ακρίβειας, το σώμα ως όχημα έκφρασης των κινήσεων της ψυχής και των παθών, αλλά και ως στήριγμα για τις φαντασιώσεις του καλλιτέχνη, αποτελεί στην πραγματικότητα, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης στην αναζήτησή του για μια τελειότητα που συνδυάζει την ομορφιά του αρχαίου ιδανικού και το μυστήριο της φύσης. Αυτή η μελλοντική δημιουργία θα επικεντρωθεί στα ζητήματα της παρόρμησης, της πτήσης, της βαρύτητας και της ισορροπίας.

 

Φάκελος: Ελευθεροτεκτονισμός.Τι είναι και πώς λειτουργεί . Ένας κατάλογος με οι Έλληνες-μέλη του από το 1800 έως τις μέρες μας

Ελευθεροτεκτονισμός(Τεκτονισμός, Μασονία)/Βικιπαίδεια

H λίστα των μασόνων

Τα ονόματα 244 επιφανών Ελλήνων ελευθεροτεκτόνων από το 1800 ως το 1950 όπως καταγράφονται στην ιστοσελίδα της Στοάς

---

Ιωάννης Καποδίστριας (κόμης) Μέλος της Φιλικής Εταιρείας - Πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος

---

Βασιλείς, πρίγκιπες, πρωθυπουργοί, πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, υπουργοί, στρατιωτικοί, καθηγητές, τραπεζίτες, βιομήχανοι, διπλωμάτες, ποιητές και πολλοί άλλοι επιφανείς άνθρωποι που διαμόρφωσαν με τη δράση τους την ιστορία της Νεότερης Ελλάδας ήταν ελευθεροτέκτονες (δηλαδή μασόνοι). Από τις αρχές του 19ου αιώνα ως και τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια οι μασόνοι των ελληνικών στοών διέπρεψαν στην πολιτική και κατέλαβαν σημαντικές θέσεις-κλειδιά σε τομείς του κράτους. Μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στην Αθήνα το 1941, καταστράφηκε σημαντικό τμήμα των αρχείων της Μεγάλης Στοάς των μασόνων της Ελλάδος, με αποτέλεσμα πολλά ονόματα να έχουν χαθεί. Ωστόσο έχουν διασωθεί 244 ονόματα σημαντικών ελλήνων μασόνων, τα οποία δημοσιοποιούνται σήμερα. Οι 244 άνδρες, η πορεία των οποίων καλύπτει 150 χρόνια - από το 1800 ως το 1950 -, ήσαν μέλη των στοών με ενδεικτικές ονομασίες που στην πλειονότητά τους παραπέμπουν στην αρχαιότητα και στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Σημειώνονται χαρακτηριστικά οι στοές «Πυθαγόρας», «Σκενδέρμπεης», «Ευαγόρας», «Μέλης», «Ιωνία», «Ορφεύς», «Φίλιππος», «Ησίοδος», «Δελφοί», «Βυζάντιον» «Πανελλήνιον», «Αθήνα», «Υψηλάντης», «Αναγέννησις», «Αδελφοποίησις», «Προμηθεύς», «Φοίνιξ» Αθηνών, Θεσσαλονίκης και Κέρκυρας, «Πατρίς», «Παλαιών Πατρών Γερμανός», «Θέμις», «Ηλιος», «Ραδάμανθυς», «Αχαϊκός Αστήρ», «Πρόοδος», «Κινύρας», «Μιαούλης», «Πίστις», «Πέλλα», «Εταιρεία Φιλικών», «Μέγας Αλέξανδρος», «Ομηρος», «Παρθενών», «Αρμονία», «Φως», «Ενωσις», «Σόλων», «Ηρα», «Ζήνων», «Παλαιστίνη», «Φίλοι του Βορρά», «Δωδώνη» και «Renaissance».

---

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης Αρχιστράτηγος, ο Γέρος του Μωριά, Μέλος της Φιλικής Εταιρείας

---

Ανάμεσα στα ονόματα των μασόνων της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας περιλαμβάνονται μορφές όπως ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1831 από τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη (αδελφός και γιος του Πετρόμπεη). Ως μασόνος στα σχετικά έγγραφα της «Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος» αναφέρεται επίσης ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αλλά και ο εμπνευστής της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936 Ιωάννης Μεταξάς. Από τα αρχεία των μασόνων δεν λείπουν και ιστορικές φυσιογνωμίες της Εκκλησίας, όπως ο Μητροπολίτης Τραπεζούντας και στη συνέχεια Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος Λαζαρίδης. και ο Μελέτιος Μεταξάκης, ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης. Ως μασόνος αναφέρεται στα αρχεία της Στοάς των Αθηνών και ο επί 24 χρόνια Πατριάρχης Ιεροσολύμων Βενέδικτος Παπαδόπουλος.

---

Δημήτριος Γούναρης Πρωθυπουργός, Στοά Παλαιών Πατρών Γερμανός

---

Μασόνος ήταν, σύμφωνα με τα μασονικά αρχεία, σημαντικοί άνδρες του Επαναστατικού Αγώνα του 1821, όπως ο «Γέρος του Μωριά» Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Από τα αρχεία δεν λείπουν και οι πρωτεργάτες της «Φιλικής Εταιρείας» Νικόλαος Σκουφάς, Εμμανουήλ Ξάνθος, Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο επικεφαλής του Ιερού Λόχου Νικόλαος Υψηλάντης.

Στις τάξεις των ελλήνων μασόνων περιλαμβάνονται και σημαντικά πρόσωπα του πνεύματος και των τεχνών, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης και ο μουσουργός Νικόλαος Μάντζαρος ο οποίος μελοποίησε τον Εθνικό Υμνο. Πολλοί μασόνοι έγιναν κατά την περίοδο 1800-1950 δήμαρχοι Αθηναίων. Χαρακτηριστικά αναφέρονται τα ονόματα των Κωνσταντίνου Κοτζιά, Εμμανουήλ Μπενάκη, Γεωργίου Τσόχα, Αμβροσίου Πλυτά και του Τιμολέοντος Φιλήμονα.

---

Μελέτιος B' (Εμμ. Μεταξάκης) Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης, Στοά Αρμονία

---

H πρώτη τεκτονική στοά της Ελλάδος ιδρύθηκε το 1782 στην υπό βενετική διοίκηση Κέρκυρα με την ονομασία «Αγαθοεργία» (Beneficenza). Ανοιξε εκεί ως παράρτημα της Μεγάλης Στοάς της Βερόνα, η οποία έδρευε στην ιταλική Πάντοβα. Την ίδια εποχή λειτουργούσαν μασονικές στοές και στη Βιέννη. Το 1811 ο Διονύσιος Ρώμας ίδρυσε την πρώτη στοά στον ελληνικό χώρο υπό τον τίτλο «Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος, κατ' Ανατολήν Κερκύρας» που αποτελεί τον πρόδρομο της «Μεγάλης Στοάς» η οποία υπάρχει και σήμερα. Το 1813, ο μετέπειτα κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας ίδρυσε στο Παρίσι το «Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον», το οποίο στη συνέχεια συνεργάστηκε και με τη «Φιλική Εταιρεία» την οποία ίδρυσαν στην Οδησσό στις 14 Σεπτεμβρίου 1814 οι Σκουφάς, Ξάνθος και Τσακάλωφ. Στη συνέχεια, τόσο πριν όσο και μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, δημιουργήθηκαν μικρότερες ή μεγαλύτερες στοές οι οποίες συνενώθηκαν το 1867.

Βασιλείς, πρίγκιπες, πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, πρωθυπουργοί

---

Ελευθέριος Βενιζέλος Πρωθυπουργός, Στοά Αθήνα

---

Ανδρέας (πρίγκιπας, απελάθηκε από τη χώρα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922), Βασίλειος Γ´ (οικουμενικός πατριάρχης), Βενέδικτος (πατριάρχης Ιεροσολύμων, κατά κόσμον Παπαδόπουλος Βασίλειος), Βενιζέλος Ελευθέριος (πρωθυπουργός), Γεώργιος B´ (βασιλιάς), Γούναρης Δημήτριος (πρωθυπουργός), Θεοτόκης Ιωάννης (Τζον) (πρωθυπουργός), Θεοτόκης Γεώργιος (πρωθυπουργός), Ιωακείμ Γ´ (οικουμενικός πατριάρχης), Καλογερόπουλος Νικόλαος (πρωθυπουργός), Καποδίστριας Ιωάννης (πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας), Κροκιδάς Σωτήριος (πρωθυπουργός), Λογοθετόπουλος Κων. (πρωθυπουργός), Μελέτιος B´ (αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης - κατά κόσμον Εμμ. Μεταξάκης), Μεταξάς Ιωάννης (πρωθυπουργός), Παπαναστασίου Αλέξανδρος (πρωθυπουργός), Πιπινέλης Παναγιώτης (πρωθυπουργός), Σοφούλης Θεμιστοκλής (πρωθυπουργός), Στράτος Νικόλαος (πρωθυπουργός), Φώτιος (πατριάρχης Αλεξανδρείας - κατά κόσμον Πέρογλου Γεώργιος), Χριστόφορος (πρίγκιπας), Χρύσανθος (μητροπολίτης Τραπεζούντος και στη συνέχεια αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος - κατά κόσμον Φιλιππίδης Χαρίλαος).

Υπουργοί, στρατιωτικοί, τραπεζίτες, καθηγητές

---

Γεώργιος B´ Βασιλεύς των Ελλήνων, Μυήθηκε στην Αγγλία

---

Αγγελόπουλος Γεώργιος (καθηγητής), Αγγελόπουλος Κων. (πρόεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου, υπουργός), Αδαμαντίου Αδάμ (καθηγητής), Αθανασιάδης Κων. (καθηγητής), Αθηνογένης Αντώνιος (υπουργός), Αλεξανδρής Κων. (ναύαρχος, υπουργός), Αναγνωστόπουλος Ανδρ. (καθηγητής), Αναγνωστόπουλος Γεώργ. (καθηγητής), Ανδρεάδης Ανδρέας (ακαδημαϊκός), Αντωνόπουλος Σπήλιος (υπουργός, μέλος του Διευθυντηρίου το 1863), Αντωνόπουλος Σπυρίδων (υπουργός), Αξελός Ηρακλής (υποστράτηγος), Αραβαντινός Αναστάσιος (καθηγητής), Αραβαντινός Κων. (καθηγητής), Αραβαντινός Σπυρίδων (υπουργός).

---

Εμμανουήλ Μπενάκης Εθνικός ευεργέτης, δήμαρχος Αθηναίων, Στοά Πυθαγόρας

---

Βαρούνης Θεόδωρος (καθηγητής), Βανδώρος Παναγιώτης (υποναύαρχος), Βάρβογλης Νικόλαος (υποστράτηγος), Βελιανίτης Θεόδωρος (υπουργός), Βέρροιος Μιχαήλ (καθηγητής), Βλησίδης Θρασύβουλος (καθηγητής, αντιπρόεδρος Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας), Βότσης Νικόλαος (ναύαρχος), Βράιλας Αρμένης (πρόεδρος Ιονίου Βουλής).

---

Αλέξανδρος Παπαναστασίου Πολιτικός, πρωθυπουργός, Στοά Ρήγας Φεραίος

---

Γαλανός Σπυρίδων (καθηγητής), Γεννατάς Πέτρος (υπουργός), Γεωργαλάς K. Γεώργιος (καθηγητής), Γεωργαντάς Αχιλλεύς (καθηγητής), Γιανναράς Ευάγγελος (καθηγητής), Γουναράκης Νικόλαος (υπουργός), Γεννάδης Στέφανος (στρατηγός), Γενησαρλής Νικόλαος (στρατηγός), Γιαννηκώστας Νικ. (στρατηγός, βουλευτής), Γρυπάρης Χρήστος (υποστράτηγος).

Δαγκλής Παναγιώτης (στρατηγός, υπουργός), Δαμασκηνός Νικόλαος (καθηγητής), Δαμιανός Αντώνιος (υπουργός), Δημαράς Νικόλαος (καθηγητής), Διαπούλης Χαράλαμπος (καθηγητής), Διγενής Κίμων (στρατηγός), Δίγκας Δημήτριος (μακεδονομάχος, υπουργός), Διδαχός Γεώργιος (υπουργός), Δουρέντης Ιωάννης (υπουργός), Δουρούτης Αθανάσιος (βιομήχανος, τραπεζίτης), Δούσμανης Βίκτωρ (στρατηγός).

Εμμανουήλ Εμμανουήλ (καθηγητής), Ευλάμπιος Μιχαήλ (υπουργός).

Ζαβιτσιάνος Κων. (υπουργός, διοικητής Εθνικής Τραπέζης Ελλάδος), Ζαλοκώστας Ευγένιος (διπλωμάτης, υπουργός), Ζάννας Αλέξανδρος (υπουργός, συγγραφέας).

Θεοτόκης Νικόλαος (υπουργός), Θεοτόκης Σπυρίδων (υπουργός).

Ιατρίδης Βασίλειος (καθηγητής), Ιωαννίδης Περικλής (ναύαρχος).

---

Ιωάννης Μεταξάς, Στρατιωτικός, Δικτάτορας

---

Καζάζης Νεοκλής (καθηγητής), Κάλευρας Δημήτριος (καθηγητής), Καλιτσουνάκης Δημήτριος (καθηγητής, υπουργός), Καλομενόπουλος Νικόλαος (στρατηγός Νίδας, μακεδονομάχος), Καμπούρογλους Δημήτριος (ιστορικός, ακαδημαϊκός), Κανελλόπουλος Ευθύμιος (υπουργός), Καραϊσκάκης Σπυρίδων (στρατηγός), Καραπαναγιώτης Απόστ. (καθηγητής), Καρβούνης Νικόλαος (υπουργός), Κατσαφάδος Γεώργιος (γιατρός, υφυπουργός), Κατσιμήτρος Χαράλαμπος (στρατηγός), Κολοκοτρώνης Θεόδωρος (αρχιστράτηγος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Κολοκοτρώνης Θεόδωρος (Φαλέζ) (στρατιωτικός, εγγονός του «Γέρου του Μωριά»), Κοντογιάννης Παντελής (καθηγητής), Κοσμάς Γεώργιος (στρατηγός, υπουργός), Κοτζιάς Κων. (δήμαρχος Αθηναίων, υπουργός), Κοφινιώτης Αντώνιος (καθηγητής), Κρητικός Παναγιώτης, (καθηγητής), Κυριακός Γεώργιος (ακαδημαϊκός), Κυρίμης Γεώργιος (υπουργός), Κύρκος Μιχαήλ (υπουργός), Κωστής Κωνσταντίνος (καθηγητής).

---

Νίκος Καζαντζάκης,

Συγγραφέας

---

Λαδάς Χρήστος (υπουργός), Λεβίδης Νικόλαος (υπουργός), Λελούδας Γεώργιος (ναύαρχος), Λομβάρδος Κων. Αργασάρης (υπουργός), Λομβάρδος Κων. (υπουργός), Λούβαρης Νικόλαος (ακαδημαϊκός), Λοβέρδος Σπυρίδων (υπουργός, τραπεζίτης).

Μακκάς Γεώργιος (καθηγητής), Μαριδάκης Γεώργιος (ακαδημαϊκός), Μάτεσις A. Σπυρίδων (ναύαρχος, πολιτικός), Ματθαιόπουλος Γεώργιος (καθηγητής), Μαυροκορδάτος Δημήτριος (υπουργός, νομάρχης), Μαυρομιχάλης Στυλιανός (υποναύαρχος, μακεδονομάχος), Μελάς Βασίλειος (υποστράτηγος), Μελάς Λεωνίδας (υπουργός), Μελάς Π. Μιχαήλ (ανώτατος αξιωματικός), Μελάς Παύλος (μακεδονομάχος), Μομφεράτος Αντώνιος (καθηγητής), Μπάιρας Ανδρέας (στρατηγός), Μπακόπουλος Κων. (στρατηγός), Μπαλτατζής Γεώργιος (υπουργός), Μπενάκης Εμμανουήλ (δήμαρχος Αθηναίων, υπουργός).

Νικολίτσας Γεώργιος (καθηγητής).

Οικονομίδης Ιωάννης (τραπεζίτης), Οικονομόπουλος Νικόλαος (υπουργός), Οικονόμου Αριστ. (καθηγητής).

Παπαβασιλείου Ιπποκράτης (στρατηγός, υπουργός), Παπαγεωργίου Πέτρος (καθηγητής), Παπαδάκης Ιωάννης (καθηγητής), Παπαδήμας Νικόλαος (στρατηγός, υπουργός), Παπαδοδήμας Ηλίας (στρατηγός, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας), Παπαμιχαλόπουλος Κων. (υπουργός), Παπούλιας Δημήτριος (ακαδημαϊκός), Παππάς Αλέξανδρος (υπουργός), Πεζόπουλος Θεόδωρος (αντιπλοίαρχος), Πεζόπουλος Κυριάκος (υποναύαρχος), Πετζετάκης Μιχαήλ (καθηγητής), Πηχεών Φιλόλαος (στρατηγός, μακεδονομάχος), Πιερράκος Κυριάκος (στρατηγός, υπουργός), Πυλαρινός Φραγκίσκος (καθηγητής).

Ράδος N. Κων. (καθηγητής), Ράλλης Πέτρος (υπουργός), Ρούφος - Κανακάρης Λουκάς (υπουργός), Ρωμανός Αριστ. (υπουργός), Ρώμας Αλέξανδρος (υπουργός).

Σακελλαρίου Γεώργιος (καθηγητής), Σερπιέρης Φερδινάνδος (τραπεζίτης), Σκαλιέρης Γεώργιος (ακαδημαϊκός), Σκίπης Σωτήρης (ακαδημαϊκός), Σκουλάς Αχιλλεύς (στρατιωτικός, μακεδονομάχος), Σουλιώτης - Νικολαΐδης Αθαν. (στρατηγός, υπουργός), Σπεράντζας Στέλιος (ποιητής, καθηγητής), Στεφάνου Διονύσιος (υπουργός), Στρέιτ Γεώργιος (ακαδημαϊκός, υπουργός), Συνοδινός E. Ελευθέριος (καθηγητής), Συρμόπουλος Σόλων (πρύτανης), Σφακιανάκης Παναγιώτης (υπουργός).

Τζέτζης Ιωάννης (ιστορικός, καθηγητής), Τρικούπης Σπυρίδων (πρόεδρος του πρώτου επταμελούς Υπουργικού Συμβουλίου του ελληνικού κράτους), Τσακόπουλος Σπυρίδων (υπουργός), Τσίλλερ Ερνέστος (αρχιτέκτων, αρχαιολόγος, καθηγητής), Τσόντος - Βάρδας Γεώργιος (στρατηγός, μακεδονομάχος, υπουργός).

Υψηλάντης Αλέξανδρος (στρατηγός, αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας), Υψηλάντης Δημήτριος (στρατιωτικός, μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Υψηλάντης Νικόλαος (αρχηγός Ιερού Λόχου, μέλος της Φιλικής Εταιρείας).

Φιλάρετος Γεώργιος (υπουργός), Φραντζής Αμβρόσιος (στρατηγός), Φωτιάδης Αλέξανδρος (καθηγητής).

Χαριτάκης Κων. (καθηγητής), Χαριτάντης Αναστάσιος (καθηγητής), Χαρτ Ευτύχιος (καθηγητής), Χατζηπάνος Παναγιώτης (υπουργός).

Ψαρρός Δημήτριος (συνταγματάρχης, αρχηγός αντιστασιακής οργανώσεως 5/42).

Συγγραφείς, ποιητές, μουσουργοί, βουλευτές, πρέσβεις...

---

Αδάμαντος Αδάμ (Δήμαρχος Αμμοχώστου), Αναγνωστόπουλος Παν. (Μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Αννινος Χαράλαμπος (συγγραφέας), Αννινος Χερουβείμ (μητροπολίτης Παροναξίας), Αντύπας Ανδρέας (γιατρός), Βασιλικός Αθανάσιος (βουλευτής), Βρατσάνος Δημήτριος (βουλευτής), Γαλάνης Εμμανουήλ (συγγραφέας), Γιαννόπουλος Αγησίλαος (δημοσιογράφος), Γλέζος Πέτρος (λόγιος), Δανδόλος Αντώνιος (πολιτικός), Δραγούμης Ιων (λόγιος, πολιτικός), Δραγώνας K. (γιατρός), Εβερτ Μιλτιάδης (μακεδονομάχος), Εσλιν K. (πολιτικός), Ζέπος Π. Ιωάννης (νομοδιδάσκαλος), Ζώης Λεωνίδας (ιστορικός των Επτανήσων), Ησυχάκης Δημήτριος (δήμαρχος Χανίων), Θεοτόκης Εμμανουήλ (πρόεδρος Ιονίου Βουλής), Ιωαννίδης Γεώργιος (βουλευτής Πάφου), Καζαντζάκης Νίκος (συγγραφέας), Καλλιμασιώτης Δημήτριος (βουλευτής), Καλογερόπουλος Δημήτριος (πρόεδρος Ελλήνων Λογοτεχνών), Καλογερόπουλος Παναγιώτης (λόγιος), Καμπάς Παναγιώτης (βιομήχανος), Καυταντζόγλου Λύσανδρος (πρέσβης), Κουρτίδης Αριστ. (λόγιος, παιδαγωγός), Κυβετός Λεωνίδας (βουλευτής), Λαδάς Ιωάννης (νομικός), Λευκαδίτης Αθανάσιος (γυμναστής, ιδρυτής Ελληνικού Προσκοπισμού), Μαλακάσης Μιλτιάδης (ποιητής), Μανιάκης K. (δικαστικός), Μάνος Νικόλαος (δήμαρχος Θεσσαλονίκης), Μάντζαρος-Χαλικιόπουλος Νικόλαος (μουσουργός), Μαρκοράς Γεράσιμος (ποιητής), Μαρτινέλλης Γεώργιος (ποιητής), Μάτεσις Αντώνιος (νομικός, πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου), Ματσούκας Σπυρίδων (ποιητής), Μελάς Αλέξανδρος (βουλευτής), Μινέικο Σιγισμούνδος (μηχανικός), Μπαλάνος Δημήτριος (γιατρός), Νάγος Σπυρίδων (συγγραφέας), Ξάνθος Εμμανουήλ (ιδρυτικό Μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Παπαγεωργίου Φιλώτας (βουλευτής), Πελεκίδης Ευστράτιος (αρχαιολόγος), Περράκης K. (γιατρός, πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου), Πλυτάς Αμβρόσιος (δήμαρχος Αθηναίων), Πουρής Μιλτιάδης (βιομήχανος), Ράδος Νικόλαος (λόγιος, ιστοριοδίφης), Ράμμος Αντώνιος (πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου), Ρώμας Διονύσιος (γερουσιαστής της Ιονίου Βουλής, Μέλος Φιλικής Εταιρείας), Σάρρος Δημήτριος (μακεδονομάχος), Σημιτόπουλος Ηλίας (αρχιτέκτων), Σημιτόπουλος K. (γιατρός), Σκουφάς Νικόλαος (ιδρυτικό Μέλος Φιλικής Εταιρείας), Σολομωνίδης Σπυρίδων (δημοσιογράφος, νομάρχης), Σολομωνίδης Σωκράτης (δημοσιογράφος), Σώζος Χριστόδουλος (δήμαρχος Λεμεσού, βουλευτής), Τερτσέτης Γεώργιος (λόγιος, δικαστικός), Τζαζόπουλος Αλέξανδρος (νομικός), Τριανταφυλλίδης Αντώνιος (βουλευτής Λευκωσίας), Τσακάλωφ Αθανάσιος (ιδρυτικό Μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Τσόχας Γεώργιος (δήμαρχος Αθηναίων), Φιλήμων Τιμολέων (βουλευτής, δήμαρχος Αθηναίων), Φλογαΐτης Θεόδωρος (λόγιος, δικαστικός), Φλώκος Χαράλαμπος (γενικός στρατιωτικός αρχίατρος), Χαλκοκονδύλης Λ. Ιωάννης (κοινωνιολόγος, δημοσιογράφος), Χοϊδάς Ρόκκος (βουλευτής), Χρηστοβασίλης Χρ. (ποιητής), Χρυσάφης Ιωάννης (καθηγητής Γυμναστικής).

*******************

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

 

1. Αποκάλυψη: Αυτοί είναι οι πιο επιφανείς Έλληνες Μασόνοι

 2. Άγγελος Κυρίτσης (Youtuber): Πόσο επικίνδυνοι είναι οι μασόνοι

*

3.Ο Ιστότοπος  της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος:

Eθνική Mεγάλη Στοά της Ελλάδος

4. «Τεκτονισμός – Μασονία – Ελευθεροτεκτονισμός» – Σύγγραμμα του Πάνου Χαρ. Μανιατόπουλου

By Ανοικτή βιβλιοθήκη Ιστορία

Τίτλος: «Τεκτονισμός – Μασονία – Ελευθεροτεκτονισμός»

Παγκόσμια Ιστορία

Συγγραφέας: Πάνος Χαρ. Μανιατόπουλος

Είδος: Ιστορία

Ψηφιακή έκδοση

Άδεια διανομής: Ελεύθερη διάθεση

Σελίδες: 55

Έτος έκδοσης: 2022

 

✔ Κατεβάστε το e-book:

  PDF    Διαβάστε

_______________ 

5. 

Γιάννης Παπαδόπουλος

Μυστική στοά; Οχι, πια(Η Καθημερινή)